ק{ס צ/עג עמוז אעפ19ד660 .ע )א סא 2תתטד,א תענ{ז 9' אעצעםס}6841ס װפ1פמפזצ

צת11888 הפּ1תפ1צ 161184ם 06ת95712182 אעצעדפ 8 .סאו

1טוא אשת אם, 21,621 121

804 60186ג)

2

צם דאט) א06סט מפושס1ץ, 41,א110/או

9 499,461 1א , 91 .1111 2411

וט 1אתס צ3060 מפוספנצ א א10ד, א 9 455,461 21 , 91 אט 1 זא גע

0. 24/אזמ191160םמזצ | 250-4900 413

3)ע0. עם די אע 6086סספ8םפנפמזצ. צצטצטֵע

ת8ת1 װמסע שסאזסאשע װמסןא,זא +צצ4א אממזז תפ1וממנצ ,1611 טסאעםטז8מז2עפ אתע3עע1פ נצם מתמעמזצסעע פ45א חע

171 0186 .ם 1006 1 1סחס1ש1 הזטססז:) 160 6 4716/ {ד/גנזדם 1 דדם1זוט4זג) זזוסוזזןוספ 1106 1 1ז111/90/10 .3 0ז0טז0 00 100016 //101608 1010 06 1406 1ז10111160110 170180118 14191160118 71 .ט /16 //111118סזס 1 װסם 0016 ווחזחפ

1ז10111160110 9ז0ט106111 160116116 חחום שזזהם 2 עס פפאחזתע מאא פאעטזאעזא זא

60116:) 3000 װ/16615 1 01 חזס םאו

1סומץפ 1120100021 2 620004,15קן ת80106 עס ,006 00106116 106 סיז 002068 תסתק0010 עטס זס} תססהזנקפת1 06 1 .ץ16ט162ס ת10015+ 04

15161 ,0װ16105216 04 1ת11202 600161 צ' 2054 60זסת 106 צט 465100 8

1108 ץסנסקןסנק 1046116000121 200 +120עץעקסס 6ח} 16506045 6016 ) אססם ת10015+ !1200 סטת1 4001 0110גוקן 06} תו 6106 15 41416 4015 {16096טטסחחא זטס 04 2654 406 10 .פאססט טס תז /106041460 06 תגס ז106סת +12צעקסס זתס1צטס סת חסנתטצ עס} אזסטץ תגתקזס תג 15 16 עס - 0068 סתטץ שוסתא טסץ }1 עס - /1סטט 4015 ס? +180עץעקסס 2066 תג 10סת טסץ 14

018 1806 60ת020956ס 21 6211 שט עס , 101א 413-256-4900 26 סתסתק שט 5ט 004204 16256קן

ןש

אי

מוזטמ65| .11 מצומט צאט114040 אע 178 9 א 086ע שא

שול-בּיבּליאטעס .גר'נינקע ב"מעלעך" רעדאַקטירט פון שׁ. בּאַסטאָמסקי

בר ארי יינ ==

זשאַרזש זאַנד

די פליגלצן פון מתם

תקדיל- העלענט כאצטקעלם

פארלאג ,נײַל יידיש+ שוצ'

וויל1גט ס ס 5 0 ס

ס 19

4ח. חו 864זתוזץ

סחה2 2

6טמז מט! ח6שוז וכו

6 ין יע

3 16188 ,סחו/וש 555זקצט., .אטזס

1

-=;// עװען איז דאָס אין פראַנקרײַך, אין אַ געגנט, װאָס |.) האָט געהײסן אָשׁ און איז געלעגן דרײַ קילאָמעטעף - )ש א פון יִם. דאָס לאָנד איו געװען פּלאַך און גלאַט,

בּאַדעקט מיט פעלדער און סעדער,

געלעבּט האָט דאָ אַ פּויער, װאָס האָט געהײסן דוסי וײַן פר האָט מען גערופן דוסעט. זײ האָבּן געהאַט פיל קינדער און אַלע האָבּן געהאָרעװעט, די קינדער און די עלטערן, זײ האָט קין זאָך ניט געפלעט, און דער פאָטער דוסי האָט אַפילן אָנגעקליבּן אַ רעכט בּיסל געלט פון די עפּל אין זײַנע סעדער און איבּערהױיפּט פון פּוטער און קעז, װאָס ער פלעגט האָבּן פון זײַנע קי,

געלעבּט האָבּן זי שטיל, האָבּן זיך קיין מאָל ניט געקריגט און זײַנען געווען צופרידן מיט זיער לעבּן. נאָר איין ייַנגל אין דער מִישכָּחָה איז געװען ניט אַזױ װי אַלע, און אַרבּעטן האָט ער אויך ניט זײער לי3 געהאַט. ער האָט אַ בּיסל צוגעהונקען און מע האָט אים גערופן ,הינקעֶרל", ער איז געווען אַ געזונטער, אַ שטארקער, אַ שײנער, מיט ראָזע בּאַקן,

געפוילט האָט ער זיך צו אַרבּעטן, װײַל אים האָט זיך גע- װאָלט װערן א שיפער און פאָרן אויף גרויסע שיפן איבּער יִמען און אָקעאַנען.

ער האָט געהאָט אַ פעטער. איז דער פעטער אין די יונגע יאָרן געװען אַ מאַטראָס אױף אַ האַנדלסשיף, האָט ער ליב געהאַט צו דערציילן װעגן די װוּנדערלעכע זאַכן, װאָס ער האָט געזען אויף זײַנע רײַזעס.

איצט איז שוין דער פעטער אַן אַלטער מאַן און ער װזינט ניט װײַט פון זייער דאָרף אין דעם שטעטעלע טרוּװיל אױיכן בּרעג פון יָם,

הינקערל האָט דעם ים קײן מאָל ניט געזען, אָבֶּער דעם פעטערס כעשיות האָט ער זײער ליב געהאַט, און אים האָט זיך געװאָלט װערן אַ מאַטראָס,

דער פאָטער האָט װעגן דעם הערן ניט געװאָלט, און הינ- קערל פלענט מוזן פיטערן די קי און די שעפּסן,

הינקערל פלעגט מִקִנָא זײַן די פייגל. ער פלגט טראַכטן קוקנדיק, װי עס פּליען װילדע גענדז אָדער אַנדערע פײגל;

-- סאַר אַ גליקלעכע זיי זײַנען ! האָנּן פליגלען און קענען פּליִען, װוּהין זײ וילן!

ער האָט געקענט אַ פולע פייגל און פלעגט זי דערקענען פון דער װײַטן נאָר זײער געשריי און נאָכן פליָעז,

איין מאָל איז דער פעטער געקומען צו גצסט און האָט געװאָלט מיטנעמען צו זיך הינקערלען, ער זאָל זען דעם יִַם. אָבּער דער פאָטער האָט אים ניט געלאָזן, ער האָט אים נאָך אויסגעלאַכט;

-- װי קומט הינקערל צום יִם! ער שרעקט זיך דאָך פאַר אַלץ, ער איז אַ פּחדן, גלײַך װאַקסן אויס בּײַ אים פליגלען פון שרעק--האָט דער פאָטער געזאָגט.

- עס מאַכט ניט אויס - האָט דער פעטצר געענטפערט: --פּריַער הִבּן זײי, די קינדער, פליגלען פון שרעק, אָבּער שפּעטער װאַקסן בּײַ זײ אויס פליגלען פון מוט.

הינקערל האָט זיך פאַרטראַכט װעגן דעם פעטערס װערטער און אים האָט זיך אַזױ געװאָלט, אַז בּײַ אים זאָלן אויך אויס. װאַקסן פליגלען נ ין מוט,

דער פאַטֶער האָט בּאַקלערט צו מאַכן הינקערלען פאַר אַ שנײַדער, צו זײ אין הויז פלעגט אײַנגײן אַ שנײַדער - אַ הויקער, גערופן האָט וזען אים , צי-אויף.לינלס', װײַל ער איז געװען אַ געלינקטער, הינקערל האָט אויף אים קוקן ניט גע- װאָלט. אַזױ שרעקלעך איז ער געװען, דער ,צי.אויף.לינלס",

שטעלט זיך פאָר אַ קליײן מענטשעלע מיט צװײ גרויסע הויקערס. אַ קאָפּ האָט ער געהאַט אַ לענגלעכן מיט אַ גרױיסן פּליך, בּײידע אויגן קאָסאָקע, די הויט--אַ געלע, אַ צעקנייטשטע, אָנגעטאָן איז ער געװען אַלע מאָל אין טראַנטעס; הענט און פיס האָט ער געהאַט לאַנגע, פלינקע; װען ער פלעגט גײן, פלעגט ער אויפהײבּן אַ גאַנצן װאָלקן שטויבּ מיט זײַנע גיכע פיס, מיט דער נאָדל פלעגט ער אַרבּעטן אַזױ פלינק, אַז זי פלעגט בּליצן אין זײַנע הענט.

- 4 -

און צו אים האָט דאָס געדאַרכט אָנקומען זיך לערנען הינקערל. דער פאָטער האָט זיך בּאַדונגען, אַז ער צאָלט עפּעס צו, און -ציײאויף.לינקס", נעמט זײַן זון צו. זיך אויף דרײַ יאָר.

הינקערל האָט געװאָלט אַנטלױיפן, ווען ער האָט דאָס דער* הערט. אָבּער ער האָט זיך ניט בּאַװיזן אַרומצזען, װי דער שנײַדער הײַט אים אַ כאָפּ געטאָן, אַרויפגעזעצט צו זיך אויפן הויקער און זיך געלאָוט גיין איבּערן וועג. ער האָט אַפילו ניט געלאָזט הינקערלען זיך געזעגענען מיט זײַן מאַמען, װאָס איז אַרױיס אין אַ צװײטער קאַמער מיטגעבּן אים אַ פּעקעלע אויפן װועג,

װען די מאמע איז אַריבּער איבּער דער שװעל, איז שוין דער הויקער געװען װײַט פון הויז. הינקערל האָט מער נישט פון װײַטן אויסגעצויגן צו איר די הענט און האָט װוײנענדיק אויסגעשריען:

-- מאַמע, מאַמע !.

ער האָט געזען פון װײַטן, װי די מאַמע האָט זיך אַראָפּגע* לאזן אויף דער ערד און װי דער עלטערער בּרודער האָט זי אויפגעהויבּן און אַרײַנגעטראָגן אין שטובּ צרײַן,

הינקערל האָט געמײנט, אַז זײַן מאַמע איז געשטאָרבּן, פאר גרויס צֶער האָט ער אַראָפּגעלאָזן דעם קאָפּ און געהַלְשט אויפן הויקערס פּלײצע.

דער שנײַדער האָט אים געהאַלטן פעסט און אין געגאַנגען אַלץ װײַטער און װײַטער, ס'איז אים אָבֶּער געװאָרן שװער צו טראָגן הינקערלען און ער האָט אים אַרויפגעזעצט אויף זײַן אייזל, װאָס איז געווען קליין און מיאוס װי זײַן בּאַלעבּאָס.

גזוי האָבּן זײ זיך געשלעפּט 3 קילאָמעטער און זי זײַנען צוגעקומען גאָר נאָענט צום יָם. אָבּער דאָס װאַסער האָט זיך ניט געזעי, דער בּרעג איז געװען פאַרשטעלט מיט זאָמדיקע בּערגלעך, װאָס הייסן דיונעס. זאָ האָט זיך דער שנײַדער אָכֹּי געשטעלט. ער האָט אַראָפּגענומען דעם ייִנגל פון אײזל, אַװעל* געלײגט אים אויפן זאַמד, האָט זיך אַלײן אויך אויסגעציגן דערבּײַ און איז אײַנגעשלאָפן,

דאָס איז געווען אין א קילן שאָטן צװוישן צװײ זאַמדיקע גערגלעך,

הינקערל האָט זיך אויפגעכאַפּט און זיך גלײַך דערמאָנט, װאָס מיט אים האָט געטראָפן,. דער ערשטער געדאַנק איז ג/ע* ווען--אַנטלויפן, װאָס גיכער אַנטלױיפן פון מזרָאדיקן שנײַדערי ער האָט אַראָפּגעװאָרפן די הילצערנע שיך, װאָס ער האָט געי טראָגן, האָט זיך שטיל פאַרבּײַגעגנבעט פאַרבּײַ דעם שלאָפעדיקן הויקער און זײַן אײזל,

הינקערל האָט זיך אויפגעהויבן אויפן בּערגל. ער האָט געמײנט, אַז פון דאָרטן װעט ער דערזען דעם װעג, װאָס פירט אַהײם. אָבּער פון בּערגל האָט ער דערזען נאָך אַזױנע בּערגלעך און קיין װעג האָט זיך ניט געזען, ער האָט בּאַשלאָכן צו לויפן, װוּ די אויגן װעלן אים טראָגן, האָט זיך אַראָפּגעלאָזט פון בּערג? און איז געלאָפן מיטן געדיכטן גראָז, דערנאָך האָט ער זיך דערמאָנט, אַז דער שנײַדער קען בּאַמערקן, װי דאָס גראָז רירט זיך, און אים אָנכאַפּן, דעריבּער האָט ער בּאשלגְסן צו ליגן שטיל און װאַרטן בּיז נאַכט,

דערװײַלע האָט זיך .צי.אויף-לינקס" אױיפגעכאַפּט. דערזען אַז דער ייַנגל איז אַנטלאָפן, האָט ער געואָגט צו זיך אַלײן: יְנישקָשֶה, איך װעל אים שוין געפינען, איך װעל אים כאַפּן אין דערבּײַיִקן דערפל",

און ער איז זיך אַװעק װײַטער מיט זײַן אײזל,

| 485 איז געװען שוין פינצטער, װען הינקערל איז אַרױס ש | פון זײַן בּאַהעלטעניש. די נאכט איז געװען אַ שטילע, אַ װאַרעמע.

אַבּער הינקערל האָט דערהערט אַ מאָדנעס גערויש.

עס האָט ניט אויפגעהערט ניט אויף אײן רָגע,

דאָס האָנּן זיך די כװאַליעס פון ים געקלאַפּט אָן בּרעג,

הינקערל האָט קײן מאָל קײן ים ניט געזען, האָט ער ניט געװוּסט, װאָס כְצַר אַ גערויש דאָס איז, ס'איז געװען פינצטער אַרום און טרום, אין דאָך האָט ער געזען, אַז כון איין זײַט ציִען זיד בּערגלעך און פון דער אַנדערער זײַט איוֹ עפּעס פּוסט. און אַ מאָדנע זאַך; די שטערנדלעך, װאָס פינקלען אין הימל, שפּילן אונטו אויך, דאָרטן, װוּ ס'איז כּוסט. דאָס אי געװען דער יָם, און די שטערן האָבּן זיר געשפּילט אין װאַסער.

הינקערל האָט זיך דערמאָנט אָן זײַן מאמען, װי זי איז אַנידערגעפאַלן, און ער האָט אָנגעהױיבּן װיינען, כ'איז אים געװען קאַלט, און ס'האָט זיך געװאָלט עסן. פון בּערגל איז עפּעס אַראָפּגעפאַלן, דאָס איז געװען אַ פוקס און אָפשֶר גאָר אַ האָז. הינקערל האָט זיך דערמאָנט װעגן װעלף, און זײַן האַרץ האָט גענומען ציטערן.

ער מוז זיך אַראָפּלאָזן נידעריקער און געפינען טן אָרט צום שלאָפן, אָבּער ס'איז אַזױ שװער צו גײן. שטיינער קײַקלען זיך פון אונטער די פיס.

מיט אַ מאָל האָט ער דערהערט, װי מע זינגט הויך אין דער לופטן, אים האָט זיך געדוכט, אַי דאָס זינגען קלײנע קינדער.

דאָס זײַנען געװען יִם-פייגעלעך, אָבּער הינקערל האָט גע* מיינט, אַז דאָס זײַנען גוטע גײַספטער, מַלאכים, װאָס קענען אים ראַטעװען, ער האָט פוֹנאַנדערגעלאָזן די הענט אַזױ װי פליגלען און זיך גענומען בּעטן:

-- גוטע גצסטער, רטעװעט מיך, נעמט מיך מיט, לאָזט מיך ניט איבֶּער אַלײןן

פאָכנדיק מיט די הענט איז הינקערל? נאָכגעלאָפן נאָך די שטימען, װאָס האָבּן זיך געטראָגן אין דער לופטן, לויפנדיק נאָך זײ האָט ער פאַרגעסן אָן די שטיינער און גריבער, װאָס זײַנען געװען אונטער זײַנע פיס, אים האָט זיך געדוכט, אַז ער האָט פליגלען און אַז ער לויפט ניט, נאָר ער פליט, אָכֹּער די שטימען װערן אַלץ שװאַכער און שװאַכער, זײ טראָגן זיך אַװעק װײַט, װײַט, זי הערן זיך שוין ניט.,, הינקערל פילט, אַז ער איז מיד. די פליגלען לאָזן זיך אַראָפּ. ער קען שוין מער ניט פליָען, ער לאָזט זיך אַראָפּ אויף דער ערד. סאַר אַ װײכער זאַמד עס איז אונטער אים! ער ציט זיך אויס, און אַרום אים װײַסט זיך עפּעס. פריער מײנט ער, אַז דאָס זײַנען עפּלבּײמער װאָט בּליען. ער גײט צו נענטער, רירט זִיךְ צו צו זײ און זעט, אַז דאָס זײַנען פעלזן, צװישן די שטײנער האָבּן גערונען רײנע שטראָמען װאַסער,. די כװאַליעס פון יִַם האָבּן זיך געקלאַפּט אָן בּרעג. אָט לויפן זי אָן און אָט שפּרינגען זי אָפּ אויף צוריק,

הינקערל גײט צו נענטער צום בּרעג. די ערד װערט אַלץ פײַכטער און פײַכטער אונטער זײַנע פיס. דאָס איז דאָס אָרט פון בּרעג, װאָס װערט אין גאַנצן פאַרגאָסן פון די כװאַליעס צװײי מאָל אין מעת לעת,

הינקערל װײס: ניט, אַז דער ים פאַרגיסט מיט זײַנש כװאליעס אַ גרויסן טייל פון בּרעג. זעקס שָעה נאָך אַנאַנד פאַר: גיסן די כװאַליעס דעם בּרעג. דאַן זאָגט מען: .עס האָט זיך אָנגעהױיבּן דער צופלוס.

עס פאַרגײ ען זעקס שעה, און דאָס וואַסער טרעט װידער אָפּ פון כּרעג. די כװאַליעס גײען אַװעק אַלץ װײַטער און װײַטער, בּיז װאַנען דער גאַנצער בּרעג װערט פרײַ פון װאַסער,

דאַן זאָגט מען: .עס האָט זיך אָנגעהױבּן דער אָפּפלוס',

דער אָפּפלוס געדויערט זעקס שָעה. און אַזױ װי אין אַ מעת לעת איז דאָ 24 שָעה, קומען אין דער צײַט פאָר צװײ צוי פלוסן און צװײ אָפּפלוסן. די װאָס װזינען אויפן בּרעג פון יִם, װײסן װעגן דעם זײער גוט און זי היטן זיר אַרומצוגײן אויפן בּרעג, װען עס הײבּט זיך אָן דער צופלוס, װײַל מע קען דערי טרונקען װערן. פאַרקערט, װען דאָס װאַסער טרעט אָפּ פון בּרעג,

- 8 -

װען עס קומט פאָר דער אָפּפלוס, גײט מען אַרױס אויפן בּרעג, װײַל אויפן זאַמד בּלײַבּן איבּער פיש און אַלערלײ יַםיּחַיִהלעך.

הינקערל האָט דאָך קײן מאָל קיין יִם ניט געזען און ער האָט אויר ניט געװוּסט װועגן צופלוס און אָפּפלוס. דערפאַר איז ער זיך רויִק אַרומגעגאַנגען אויפן נאַסן טייל פון בּרעג. ער האָט ניט געװווסט, אַז דאָס איז געפערלעך, אַז עס קען זיך אלד אָנהייבּן דער צופלוס,

מיר ווײיסן שוין, אַז אויפן בּרעג זײַנען געלעגן אַ פולע גרויסע שטײנער, שטיקער פעלזן, אויף די פעלזן, װאָס זײַנען געלעגן גאָר נאָנט פון װאַסער, האָט ער אין דער פינצטער עפּעס אָנגעטאפט. דאָס זײַנען געװען מושלען, אין זי זײַנען געלעגן

ס-מַיִהלעך, װאָס מע רופט זײ אויסטערן, די אויסטערן ופַנען זייער געשמאַק און מע עסט זי רויע,

הינקערל האָט װעגן אויסטערנס גאָרנישט געװוּסט, ער איז אָבּער געװוען הונגעריק, האָט ער ניט װילנדיק צעבּראָכן אַ מוש?ל און אַרײַנגעכאַפּט דאָס חַיִהלע אין מויל אַרײַן, ס'איו געװען זײער געשמאַק, האָט ער געפּרוּװט נאָך אײנע און נאָך אײנע. ער האָט זיך אָנגעגעסן בִּיז זאַט און ס'איז אים געװאָרן לײַכטער,

ער האָט זיך צוגעשפּאַרט צו א שטײן און געקוקט אויפן יִם. ער האָט זיך דערמאָנט, װי ער איז געפלויגן פון אויבּן, איצט, ווען ער איז געװען זאַט און רויִקער, האָט ער פאַרשטאַנען, אַז . ער איז ניט געכלויגן, דאָס האָט זיך אים אָפּגעדוכט, אין דער אֶמָתוּ האָט ער זיך אַראָפּגעקײַקלט פון בּערגל. עס האָט אים קיין גליד ניט װײ געטאָן, און ער האָט זיך ג געפרייט, װאָס ער זעט פאַר זיך דעם יִם,

דער זײגער איז שוין געװען צען, אי דער היים װאָלט ער שוין לאַנג געשלאָפן, די אויגן האָבּן זיך גענומען קלעפּן און ער איז אײַנגעשלאָכן,

5

ר ר ין אַ שָעה צװײ אַרום האָט זיד הינקערל אויפגעכאַפּט א פון א מאָדנעם גערויש, דאָס האָבּן זיך די כװאַליעס געקלאַפּט אָן שטיין, װוּ ער איז געלעגן. אויף די כװאליעס איז געװען אַ װײַסער שוים. ער װיל לויפן צו די גרויסע װײַסע פעלזן, װאָס זײַנען הינטער אים, אָבּער די כװאַליעס דערגרײכן שוין בּיז די װײַסע פעלזן, ער פּרובּירט אַראָפּלאָזן די פיס אין װאַסער, אָבּער ס'איז אַזױ טיף, אַז די פיס דערטאַפּן ניט דעם גרונט. און די כװאַליעס לויפן אלץ אָו, איינע העכער פון דער אַנדערער, זײ קלאַפּן זיך אָן פעלן, טרײסלען אים און בּאַשפּריצן הינקערלען מיט געזאַלצענע טראָפּנס, ער מוז בּלײַבּן אויפן שטײן, ער האַלט זיך אָן מיט בּיידע הענט, אָבּער די כװאַליעס הײיבּן זיך אַלץ שטאַרקער, הינקערל טראַכט: ,כבּאַלד װעלן די כװאַליעס מיך אֲרגָכֹּי שװענקען פון פעלז. איך װעל שטאַרבּ:", ער דערמאָנט זיך אָן דער מאַמען און מאַכט צו די אויגן. ער װיל ניט זען, װי די כװאַליעס װעלן אים פאַרשלינגען, אָבּער מיט אַ מאָל דערהערט ער װידער שטילע שטימען אין דער לופטן, הויך איבּער זײַן קאָפּ, אים דוכט זיך, אַז זי רופן אים, זײ װעלן אים ראַטעװען,. ער כילט װידער, אַז ער האָט פליגלען, ער הײבּט אָן צו פאָכן מִיט זײ. ער פליט איבּערן װאַסער, ער רירט זיך צו צו די כװאַליעס, דאָס װאַסער איז אַזױ װאַרעם, ס'איז אים גוט. ער װײס אַלײן ניט, צִי ער שװימט, צי ער פליט, ווען הינקערל האָט זיך אויפגעכאַפּט, איז שוין געווען טאָג, דער צופלוס האָט זיך שוין לאַנג געענדיקט. אָרום פעלז, וװווּ ער איז געלעגן, איו שוין װידער געװען זאַמד, און דער יִַם איז געװען ערגעץ װײַט פאָרויס, פון װײַטן דוכט זיך, אַז ער איז גרין, און ער רוישט. הינקערל װיל צוגײן נענטער צום יִם. ער װיל זען, װי דער ים זעט אויס בּײַ טאָג. ער קריכט אַראָפּ פון פעלז און לויפט און לויפט איבּערן נאַסז זאַמד, װואָסערע װוּנדערלעכע מושלען ער געכינט אויף דער ערדן דאָס האָט דער יִַם איבּערגעלאָזן, אַלע מאָל נאָכן צופלוס לאָזט ער איבּער עפּעס אויפן בּרעג.

- 10 -

הינקערל דערזעט אויפן יִם שיפן מיט זעגלען, און זײער װײַט זעט זיך אַפילו גטֶר אַ גרויסע שיף.

אָ, װילט זיך אים זײַן אויף דער שיף!

הינקערל האָט זיך גאר פאַרגעכן אָן שנײַדער. אָבּער ער דערזעט אויפן בּרעג אַ מענטשן, ער דערמאָנט זיך װעגן הויקער און װיל אנטלויפן. אָבּער דער מענטש איו דאָך ניט דער שני* דער, ער איז צזאַ הויכער און יונגער. סאַר אַ גליק! דאָס איז דאָך הינקערלס עלטערער בּרודער פראַנכוא. אָ, כּראַנטואַ װלט אים ניט אַרױיסגענּן דעם שנײַדער. פּראַנסואַ איז צַואַ גוטער. ער האָט הינקערלען אַזױ ליב הינקערל לויפט אנטקעגן דעם בּרודער, ער דערציילט אים, װי ער א ז לנטלאָכן פון שנײַדער און װי ער האָט גענעכטיקט אויכן פעלז.

פראַנסואַ װוּנדערט זיך, װי אַװױי הינקערל איז ניט דער" טרונקען געװטרן, דער צופלוס פאַרגיסט דאָך דעם גאַנצן בּרעג,

-- אָ, --ענטפערט הינקערל--גוטע גײַסטער, װאָס זײַנען גע* פלויגן אין דער לוכטן, האָבּן מיך געראַטעװעט. איך בּין געפלויגן נאָך זײערע שטימען און בִּין ניט דערט.-יונקען געהאָרן.

-- ריד ניט קיין נטרישקייטן! -- ענטפערט אים פראַנסואַ: -- ליין גײַסטער זײַנען ניטאָ. דאָס זײַנען געפלויגן יִםײפײיגעלעך, דו בּיסט אויך ניט געפלויגן, דאָס הײַט זיך דיר געזלומט,

|- איך װעל גײן מיט דיר אַהײם, פּראַנסוט:--האָט הינקערל געזטגט, :

-- נין, גײ ניט אַהײם. דער פאָטער װעט דיך װידער אַװעקגעכּן צום שנײַדער, מיר זײַנען דאָך ניט װײַט פון שנעי טעלע טרויויל, דאָ װזינט אונדזער גוטער פעטער לאָלאַל, גײ אַװעק צו אים, ער װעט פאַר דיר קריגן אַ שטעלע פון אַ יונגע" אויף אַ שׂיף--זאָגט פראַנסואַ.

;יונגע* הײסט אַ ייַנגל, װאָס לערנט זיך צו זײַן אַ מאַטראָס אויף אַ שיף.

הינקערל דערפרייט זיך און ער גײט מיטן בּרודער קײן טרווויל,. דאָס איז גאָרניט קײן שטעטעלע, גיכער איז דאָס אַ דערפל, װוּ עס װזינען לויטער פישער,

דער פעטער האָט געװזינט אין אֵן אָרעמען שטיבּעלע. ער

= {{ -

האָט זי צוגענומען מיט גרויס פרײד און צוגעזאגט, אַז ער װעט זוכן פאַר הינקערלען אַ שטעלע אויף אַ שיף.

פּראַנסואַ האָט זיך געזעגנט מיטן בּרודערל, האָט אִים איבּערגעלאָזן אַ בּיסל געלט און זיך אומגעקערט אַהײם,

דער פעטער איז געװען זײער אַ גוטער, אָבּער געפינען אַ שטעלע אויף אַ שיף פאַר הינקערלען איו געװען שװער; מע האָט אים ניט געװאָלט נעמען, 720 ער האָט אַ ביסעלע געהונקען, דער פעטער און הינקערל האָבן איבּערגעלעבּט גרויס פאַרדרוס, די מומע איז גאָרניט געווען אזאַ גוטע װי דער פעטער,

אײן מאָל בּײַ דער נאַכט ליגנדיק אין בּעט האָט הינקערל דערהערט אזאַ געשפּרעך צװישן פעטער אוּן דער מומען:

-- פיר אָפּ דעם ייִנגל אַהײם. װי לאַנג װעט ער זײַן בי אונדז! אונדזערע קינדער עסן אויך ניט צו זאָט, האָסטו נאָך געבּראַכט דעם פוילער, זאָל ער פיטערן קי בּײַ זײַן פאָטער אָדער זיך לערנען נײען בּײַ ,ציאויף-לינקס", |

-- װאַרט אויף - האָט זיך געבּעטן דער פעטער -- איך װעל פאַר אים געפינען אַרבּעט אויף אַ שיף, אַ וַחמנות אויף אַ קינד, װי גיט מען אים אַװעק צו אַזאַ בּייון מענטשן װי,צי-אויף-לינקס", די מומע האָט זיך אָבּער ניט געלאָזן איבּעררײדן, זי האָט גע כאָדערט, אַז דער פעטער זאָל מאָרגן אין דער פרי אָפּפירן הינקערלען אַהײם אָדער צום שנײַדער, װאָס נײט איצט אין דערבּײַיִקן דערפל,

הינקערל האָט פאַרשטאַנען, אַז דער פעטער װעט אים שוין ניט קענען ראַטעװען, ער מוז אַנטלויפן, װען אַלע זײַנען אײַני געשלאָפן, האָט זיך הינקערל שטיל אָנגעטאָן, האָט גענומען זײַן פּעקעלע, װאָס ער האָט געהאַלט! ציקאָפּנס שטאָט אַ קישן, האָט איבּערג?צײלט דאָס בּיסעלע געלט, װאָס דער בּרודער האָט אים איבּערגעלאָזן, מײנט ניט, אַז הינקער? איז געשלאָפן אויף אַ בּעט; אין גאַנצן זײַנען אין שטיבּל געווען צװיי בּעטן, זײַנען אויף זײ געשלאָפן דער פעטער, אַלע ייַנגלעך, און די מומע מיט אַלע מיידלעך, קיין בּאַנק איז אין שטיבּל אויך ניט געװען, איז הינקערל געלעגן אויף אַ בּרײטער פּאָליצע, װאָס איז געװען גאָר הויך לעבן בּאַלקן, װוּ ס'איז געװען אַ קליין דאַכפענצטערל, צום געלעגער פלעגט מען צוקומען דורף

- כֵן -

אַ לײטער, הינקערל װיל שוין אַראָפּלאָזן די פיס אויפן לײטער, אָבּער ער דערמאָנט זיך, אַז די מומע האָט אַריבּערגעשטעלט דעם לײטער לעין אַ צװייטן ווינקל, װען זי איז געגאַנגען אויפן בּוידעם, הינקערל האָט זיך אײַנגעקוקט אין פענצטערל, ס'איד געװען אַ ליכטיקע נאַכט, װי גײט מען אַראָפּ פון דער פּאָליצעןּ דער לייטער איז אַזוי װײַט; װי שפרינגט מען אַראָפּוּ די פּאָליצע איז אַזױ הויך,

ער עפנט װידער אויף דאָס דאַככענצטערל, ס'איז א קליינסי (דאָך קען מען דורכקריכי. אָבּער ס'איז אַזױ װײַט פון דער ערד, אַזױ הויך, װאָס טוט מען! ער מוז דאָך אַנטלויפן, איידער ס'וועט טאָג װערן, און די אויגן קלעפּן זיך, מיט אַ מאָל גיט דער װינט אַן עפן דאָס פענצטערל, פון יִם דערטראָגן זיך שטילע רופן+ ,פלי, פלי גיכער צום יִם! שלאָף ניט, לאָז פונאַנדער דײַנע פליגלעןן"

בּײַ הינקערלען הײיבּט אָן שטאַרקער צו קלאַפּן דאָס האַרץ, ער דערפילט װידער, אַז ער האָט פליגלען, אַז זײי װיקלען זיך פונאַנדער. ער איז אַרויס דורכן דאַכפענצטערל און האָט זיך אַראָפּגעלאָזן אויף דער ערד, האַלטנדיק זיך פטר אַ הויכן אַלטן מאַסלבּוים, װאָס די טױבּן פלעגן אויף אים זיצן, און זײַנע כליגלען האָבּן אים געבּראַכט צום בּרעג פון יִם, ער איז לאַנג געלאָפן איבּערן טיפן זאמד צװישן װאַסערראָר. אַ מידער איז ער אַנידערגעפאַלן אויף דער ערד און איז אײַנגעשלאָפן. די זון איז שוין געװוען אויפן הימ?, װען ער האָט אויפגעעפנט די אויגן,

װאָס טוט מען+ װוּהין גײט מען} ער קען זיך נאָך װידער אָנשטױיסן אויפן שנײַדער, ער נייט דאָ אין די פישערשע דערפער. אֶפֹשֶר גײן אַהײםז אָבֶּער דאַן װעט ער שוין געװדיס אַרײַנפאַלן צו.ציאויףײלינקס' אין די הענט, נײן, ער װעט אהיים ניט גײן, דאָ אויכן בּרעג פון יִם װעט ער בּעסער גּלײַבּן אויף אַלע מאָל, צווישן די דיונעס און די פעלון קען מען זיך בּאַהאַלטן און שפּײַזן װעט ער זיך מיט אויסטערנס, די פעלון, װאָס דער צוי פלוס בּאַגיסט מיט װאַסער, זײַנען געדיכט בּאַדעקט מיט די מושלען פון אויסטערנס,

ער מוז אָבֶּער פריִער פון אַלץ געפינען א בּאַהעלטעניש. ער האָט געהערט, אַז אין די פעלון געפינט מען אַ מאָל הײלן,

- 13 - =

יי -י4,

מיט גרויס מי איז ער אַרױפגעקראָכן אויף א הויכן שפּיציקן פעלז. ער האָט זיך געקענט אראָפּרײַסן און אראָפּפאַלן, עס דרײט זיך דער קאָפּ, װען מע גיש אַ קוק אויף אונטן. בי נאַכט איז אַנדערש: בּײַ נאַכט זעט זיך ניט צַזוי גוט. פילט מען ניט, װי געפערלעך עס איז, און עס װאַקסן אויס פליגלען. און דאָך קלעטערט ער אַלץ העכער און העכער. זײַן מי איז ניט אומזיסט, אָט שװאַרצט זיך עפּעס א שפּ; לט אין פעלז, ס'איז טאַקע אַ הײל. װײַזט אויס, זײַנען שוין דאָ אַ מאָל געװען מענטשן, דער אַרײַנגאַנג איז פאַרשטעלט פון װינט מיט א קוסטל. אינעװײניק איז אַפילו דאָ אַ בּאַנק, און אויף דער ערד ליגן קוילן און אש. קענטיק, אַז מע האָט דאָ געמאַכט אַ פײַער. אָבּער די מענטשן זײַנען שוין דאָ לאַנג ניט געװען: דאָס גראָז לעבּן הײל איז ניט צעטראָטן פון קיין טריט, הינקערלען געפעלט די הײל: קײַנער װעט אים ראָ ניט גע* פינען. מער פאַר אַלעמען שרעקט ער זיך פאַרן שנײַדער און פאַר דער מומען, אַבֶּער אַהער קענען זײ דאָך ניט קומען. הינקערל רײַסט אִי גראָז און לייגט עס אַװעק אויפן בּאַנק. ,דאָס װעט זײַן מײַן געלעגער"--זאָגט ער צו זיך אַלײן אָבּער װי אײנזאם דאָ איז. װען ער האָט דאָ זײער הונט אָדער אַ קו פֿון זײער סטאַדע, װאָלט אים אַזױ אומעטיק ניט געװען. ער מוז זיך גוט אײַנקוקן װאָס דאָ טוט זיך אַרום אים, פון איין זײַט זעט זיך אַ גראָבּן, אין גראָבּן װאַקסן בּלומען, פרישע גראָז. ,דאָס װעט זײַן מײַן סעדעלע"--דערפרייט זיך הינקערל, ער גײט װײַטער און קומט צו אַ טיפן שפּאַלט, ס'איז אומ. מיגלעך אַריבּערצושפּרינגען אָדער אַראָפּצולאָזן זיך אויף אונטן. אַזױ גלײַך זײַנען די װענט פון שפּאַלט. ער קערט זיך אום אין הײל, עס װערט פינצטער. הינקערל ציט זיך אויס אויף זײַן געלעגער און שלאָפט אײַן אָבֶּער דער שלאָף איז ניט קײן רויִקער, אַלע װײַלע כאַפּט ער זין אויף. אים דוכט זיך אַלץ, אַז ער הערט שטימען, איין מאָל האָט זיך אים אַפילו אָפּגעדאַכט, אַז ער הערט װי ,צי-אויף-לינקס' רעדט און לאַכט, הינקערלען איז קאַלט געװאָרן פון שרעק, דערנאָך איז אים פאָרגעקומען, אַז פר הערט, װי קי מוקען און הינט בּילן ער האָט זיך דער" פרייט, אוב קי און הינט, זײַנען דאָך פאַראַן דערבּײַ מענטשן,

- 14 -

איז ער ניט גאָר אַליין אויף דער װעלט, אַ בּאַרויִקטער איז ער װידער אײַנגעשלאָפן,

אין דער פרי, װי נאָר ער האָט זיך אויפגעכאַפּט, איז ער געגאַנגען אין דער זײַט, פון װאַנען עס האָבּן זיך בּײַ נאַכט געהערט די שטימען, אָבּער קײנער האָט זיך אַרום און אַרום ניט געזען, מער נישט עטלעכע פיגל, ג. ייסע און קלײנע, זײַנען פאַרבּײַגעפלױגן, אַנדערע האָבּן זיך אַראָפּגעלאָז אויפן שפּיץ פון פעלז.

;דאָס האָבּן זיך מיט מיר גערײצט בּײיזע גײַסטער!"-האָט הינקערל געטראַכט, װען ער האָט זיך דערמאָנט די קולות, װאָס ער האָט געהערט בּײַ נאַכט,

אָבּער פראַנסואַ זאָגט, אַז קיין בּײיזע גײַסטער זײַנען ניטאָ, ער װאָלט מיך אויסגעלאַכט, װען איך דערצייל אים דאָס'

בּײַ די געדאַנקען האָט זיך הינקערל פאַרשעמט פאַר זיף אַלײן,

-- ניין - האָט ער געזאָגט - איך װעל פאר קײנעם קײן מוֹרְא ניט האָבּן, בּײַ מיר װעלן אױיסװאַקטן פליגלען פון מוט, וי דער גוטער פעטער זאָגט,

.8

45 ינקערל האָט געװאָלט טרינקען. קיין װאַסער האָט : ניט אויסגעפעלט, פון די פעלזן האָנן זיך געגאָסן /" : קלאָרע שטראָמעלעך,. ער האָט געפונען עטלעכע גרויסע מושלען און האָט זײ אונטערגעשטעלט אונ= טער דעם שפּאַלט אין פעלן, פון װאַנען ס'האָט געפלאָסן װאַסער. די מושלען האָט ער אַרײַנגעטראָגן צו זיך אין הייל. עַר האָט געגעסן דאָס בּיסל טרוקענע בּרויט, װאָס ער האָט געבּראַכט מיט זיך, און פאַרטרונקען מיט װאַסער, : דער טאָג איז פאַרבּײַגעלאָפן גאָר גיך. ער האָט געקוקט אויפן יִם דורכן שפּאַלט פון זײַן הײל, װיפל זײַן האַרץ האָט געגלוסט. עס הצָבּן זיך געזען בּאַטן און שיפלעך, אָבּער מע איז ניט צוגעפאָרן נאָענט צום ברעג: דצָּס אָרט איז געװען גע= פערלעך פאַר שיפן. צו פיל שטײנער איז געװען אויפן בּרעג און אין װאַסער לעבּן בּרעג, אָן אַזױנע שטײנער קען זיך צע- בּרעכן די שטאַרקסטע שיף, פון קלעטערן איבּער די פעלזן איז הינקערל מיד געװאָרן און ער אין געשמאַק געשלאָפן די גאַנצע נאַכט אין זײַן בּאַהעלטעניש. אַזױ זײַנען פאַרבּײַגעלאָפן דרײַ טעג. הינקערל האָט זיך געפילט גוט. אַרבּעט האָט ער געהאַט איבּערן האַלדז, ער פלעגט אַראָפּקריכן גאָר אונטן און אָנקלײַבּן אויסטערנס. דאָס איז דאָך געװען זײַן אײינציקע שפײַז, און מושלען מיט אויסטערנס קען מען געפינען נאָר אויף די פעלון, װאָס דער יִם בּצַגיסט מיט זײַנע געזאַלצנעע כװאַליעס. ער האָט אָנגעשניטן רצָר-שטעקלעך און צװײַגן פון װערבּעס, געבּראַכטע אין דער הײל און גענומען פלעכטן פון זײ אַ קאָרבּ. דאָס געלעגער האָט ער אויסגעכעט מיט יַם-װוּקס (געװויקסן אַזוינע, װאָס װאַקסן אין יַם און װאָס די כװאַליעס װאַרפן אָפּט אַרױס אויכן בּרעג). צװישן די שטײנער האָט ער בּאַמערקט װילדע הינדעלעך, קוראָפּאַטקעס. ער האָט פלינק געװאָרכן אַ שטײן און געטראָפן אַ פויגל. אָבֶּער װי עסט מען רויע פלייש? הינקערל האָט זיך אַן עֵצֵּה גע= געבּן, אין יענער צײַט איז נאָך קײן שװעבּעלעך ניט געװען יעדער מאַן, אַפילן אַזױנע ייִנגלעך װי הינקערל, פלעגן טראָגן

= 16 =

אין קעשענע אַ שטיקל אײַזן, אַ שאַרפע שטיקל שװאַרצע קיזלי שטיין און אַ טרוקענעם שװעמל, װאָס װאַקסט אויף בּײמער. הינקערל האָט אָנגעלײגט אַ קופּע טרוקענע צװײַגלעך, האָט אויפן קיזלשטיין אַװעקגעלײגט אַ שטיקל פונעם טרוקענעם שװעמל, מיטן אײַזן האָט ער דערלאַנגט א שטאַרקן קלאַפּ איבּערן שטײין, ס'איז אַרױס אַ פונק, פון פונק האָט זיך אָנגעכאַפּט דאָס שטיקל טרוקענע שװעמל, הינקערל האָט מער נישט װי געװאַרט אויף דעם, בּאַלד האָבּן זיך אָנַגעכאַפּט די טרוקענע צװײַגלעך. אַ פײַערל, אַזאַ ליכטיקער אוֹן װאַרעמער, האָט שוין געפלאַקערט לעבּן דער הייל,

הינקערל האָט אויף אים אױיסגעבּראָטן זײַן קוראָפּאַטקעלט,

אין די פעלון האָבּן זיך גענעסטלט זײער פיל פֿײגל, הינקערל האָט זיך ניט געקענט אָנפרײען מיט זײ. װאָסערע פאַרשײידענע פייגל דאָ זײַנען געװען! אַנדערע פלעגן פליָען גאָר הויך אין דער לופטן און זיך פארלירן אין די װאָלקנס, אַנדערע פלעגן זיך טראָגן גאָר נאָנט צום װאַסער און אָפט זיך לאָזן שווימען, איבּערהױיפּט האָבּן אים פאַראינטערעסירט גאָר גרויסע פייג?ל, װאָס פלעגן זיך דרייען אין אַ קרײַו אין בּלויען הימל און פלעגן מיט אַ מאָל װי א שטיין אַראָפּפאַלן אויף אונטן. הינקער האָט זיך איבּערצײַגט, אַז דאָס פאַלן זי אָן אויף אַנדערע פייגל, װאָס זײַנען שװאַכער פון זײ.

גאָר פיל פון די פיגל שפּײַזן זיך מיט פיש, די בּעסטע צײַט פון פאַנגען פיש איז, װען עס הײבּט זיך אָן דער אָפּכלוס.

פיל פיש בּלײַבּן דאַן אויפן זאַמד, - עס טרעפט זיך אָבּער גאָר ‏

אָפט, אַז אַ נײַע כװאַליע כאַפּט אונטער די איבּערגעבּליבּענע און

טראָגט זי אַװעק אין יַם אַרײַן,. נאָר די פייגל מיט זייער כלינקײיט .

קענען זיך נאָכיאָגן נאָך דער כװאליע און אַרױסכאַפּן דעם פיש. הינקערל איז מקֵנָא געװען די פייגל, אָמָת. ער האָט זיך דערי

מאָנט, אַז בײַ אים זײַנען שוין עטלעכע מאָל אױסגעװאַקסן /

פליגלען, פליגלען פון מוט. אָבֶּער דאָס איז געװען אין מינוטן פון גרויסער געפאר, איצט האָט ניט געלוינט צוליבּ אַ פישל זיך װאַרפן פון דער הויך אין װאַסער אַרײַן. בּעסער זיך אויסלערנען שווימען און נאָכיאָגן כװאַליעס שװימענדיק, .

הינקערלען איז פריִער קײן מאָל ניט אויסגעקומען צו

= 17 -

רנבא

שווימען, אָבּער ער איז דאָך געװען א מוטיקער ייִנגל, ער האָט זיך ניס געשראָקן פאַרן דערטרינקען. ער האָט זיך גענומען אַלײן לערנען שווימען, אַרבּעטן מיט די הענט און פיס א'ן װאַסער, און גאָר גיך האָט ער שוין געקענט שווימען ניט ערגער פון די װאַסער.פייגל, אײן זאַך האָט אים פאַרדואָסן; ער װערט גיכער מיַד װי אַ פויגל, |

הונגעריק איז ער ניט געווען. עס האָט זיך נאָר געבּענקט נאָך בּרויט. אָבּער גײן װכן אַ דערפל האָט ער ניט געװאָלט: ער קאָן זיך דאָך אָנשטויסן אויפן שנײַדער אָדער אױף דער מומען,

פיש און אויסטערנס זײַנען אים אַ בּיס? מיאוס געװאָרן, דאַן האָט ער זיך געפונען אַ נײַעם מאכ? -- פיגלשע אײעה אַ פולע ים-פײגל פלעכטן ניט קײן נעסטן און לײגן זײערע איער אויפן זאַמד אָדער אין די שפּאַלטן פון די פעלזן, הינקערל האָט געפונען אַ פולע איער, אָבּער זײ זײַנען געװען גאָר קליינע, װײַוט אויס, האָבּן גאָר גרויסע פייגל געלײגט זײערע גאָר גרויסע איער אויפן סאַמע שפּיץ פונעם פעלז. קריכן צהין איז געװען זײער געפערלער, װוען הינקערל פלעגט פון אונטן געבּן אַ קוק אויף אויבּן--אויפן שפּיץ, פלעגט זיך בּײַ אים פאַרדרײען דער קאָפּ. אָבּער ער װערט מוטיקער כון טאָג צו טאָג. און ער איז פאָרט אַרױפגעקראָכן אויפן העכסטן אָרט. זײַן מי איז ניט געװוען אומזיָסט; ער האָט געפונען אין אַ גריבל גרויסט שיינע גרינע אײער, ער האָט זי אַרײַנגעלײגט אין קאָרבּ, װאָס איז געװוען אױיסגעבּעט מיט װײיכן ים.װוּקס, די איער זאָלן זיך גיט צעבּרעכן,

אויסער דעם האָט ער נאָך געפונען דרײַ פּרעכטיקע פעי. דערן, ער האָט זי אַרײַנגעשטעקט אין היט?ל. זי זײַנען געװען לאַנגע, דינע, צאַרטע און װײַסע װי שניי

ס'איז שוין אַװעק א גאַנצע װאָך, און הינקערל האָט ניט געזען ניט אײן מענטשן ניט אויפן בּרעג און ניט אויף די דיונעס, ער האָט געהשט אַזױ פיל אַרבּעט, אַז ס'האָט אים ניט געקענט זײַן אומעטיק, אָבֶּער אַז ער האָט זיך אײַנגעלעבּט אין זײַן בֹּאַי העלטעניש און האָט שוין געקענט אַלע וועגעלעך און שטעי געלפך אין די פעלזן חי זײַנע פינף פינגער, איז.אים מיט אַ מאָל

- 18 -

| געװאָרן אומעטיק, ער האָט געװוּסט, אַז פון הונגער קען ער דאָ וניט שטאַרבּן, אָבּער די טעג האָבּן זיך גענומען ציָען אַזינע לאַנגע, אומעטיקע. ער האָט שוין געװוסט, װי אַזוי עס לעפן דאָ אַלע פייגל. אים האָט זיך אָנער געװאָלט װיסן, װי זײ הײסן און פון װאַנען זײ האָבּן זיך דאָ גענומען, ער װאָלט מיט אַװי פיל פאַרגעניגן געקענט דערציילן װעגן זײ, זיך דורכרײדן מיט עמעצן, דאָס װעטער איז געװען װוּנדערלעך. ס'איז געװען מאָנאַט מײַ. עס האָבּן זיך בּאַװיזן מענטשן אויפן בּרעג. בּײַ הינ. קערלען פלעגט אַזױ נעמען קלאַפּן דאָס הארץ, װען ער פלעגט דערזען אַ דורכגײער. ער װאָלט, דאַכט זיך, צוגעפלויגן און אָנגעהױיבּן רײדן, אָבּער װי טוט מען דאָסז װי אַז יענער פרעגט אים, װער ער, הינקערל, איז און װאָס ער טוט דאָ! מע האָט ניט יב אַזױינע, װאָס װאָגלען ארום. מע זעצט זײ אַפילו אין טורמע אַרײַן, ער זאָל עפּעס אױיסטראַכטן װעגן זיך אַ מעשה און דערצײלן אַ ליגן! ניין, דאָס קען ער ניט, ליגן איז אים צו- ווידער, ער האַסט ליגנער.

איין מאָל האָט ער דערהערט, װי ס'קלינגען גלאָקן. דאָ האָט ער שוין מער ניט געקענט אױיסהאַלטן, ער מוז אַרױס פון זײַנע פעלוזן, צוגײן צום דערבּײַיִקן דאָרף און זען מענטשףן גלאָקן קלינגען, א סימֵן, אַז ס'איז יום-טוב,

הינקערל האָט זיך אױיסגעפּוצט, האָט אָנגעטאָן דאָס היטל מיט די װוּנדערלעכע שנײַ.װײַסע פעדערן, װאָס ער האָט געפונען אויפן פעלז,

דאָס דערפל האָט ער טאַקע בּאַלד געפונען. עס האָט גע* הייסן ווילער, ער װעט מיט קײנעם ניט רײדן. ער װחיל נאָר זען מענטשן, הערן ערע שטימען.

ער גײט דורכן דערפל. מט קוקט אויף אים, נאָך מער -- מע בּאַגלײט אים,מיט די אויגן, מע קוקט אים נאָך, הינקערל איז זײער פאַרװוּנדערט,

- 10 -

45 ינקערל איז אומרויק געװאָרן, װאָס מע קוקט אַזױ ה אויף אים, און ער האָט שוין געװאָלט װאָס גיכער /ש זיך זומקערן אין זײַן הײל. אָבּער װען ער האָט = דערזען אַ בּעקערײַ, האָט ער זיך ניט געקענט אײַנײ

האַלטן, ער איז אַרײַן קויפן בּרויט.

-- וויפל בּרויט דיר געבּן!--האָט געפרעגט דער בּעקער מיט אַ פריילעכער מינע.

-- גיט מיר גאָר אַ גרויסן לאַבּן--האָט הינקערל געענטפערט.

ער האָט געװאָלט זיך אָנגרײטן בּרויט אויף לאַנג.

-- איר מוזט זײַן אַ גרויסע מישפַּחָה, וי בּאַלד דו נעמסט אַזױ פיל בּרויט מיט אַ מאָל!ּ--האָט דער בּעקער געפרעגט,

-- גיט נאָר גיכער, איך מוז גײןו

-- װער בּיסטו אַזױנער!-- האָט דער בּעקער ניט אויפגע* הערט--איך האָבּ דיך דאָ קיין מאָל ניט געזען, בּיסט אַ פרעמדער! און װאָס האַלטסטו זיך אַזױ גרויסז דיר פּאַסט אַפילו ניט צו ענטפערן. צרויט איז אין אונדזער קאַנט טײַער, אָבּער אויבּ דו גיסט מיר אַװעק די דרײַ פעדערן, װאָס דו טראָגסט אין היטל, גיב איך דיר אַלע זונטיק אַ לאַבּן בּרויט אַ מאָנאַט נאָך אַנאַנד,

הינקערל האָט געמײנט, אַז דער בּעקער לאַכט פון אים, אָבּער יענער האָט אים גענומען אײַנרײדן, ער זאָל בּײַטן די פעדערן אויף בּרויט. האָט הינקערל פאַרשטאַנען, אַז די פעדערן מוזן זײַן אַ זעלטענע זאַך.

איצט האָט ער אויך פאַרשטאַנען, פאַר װאָס אַלע האָבּן אויף אים געקוקט, װען ער איז געגאַנגען איבּער דער גאַס. ער האָט אויף גיך אַרױסגענומען די פעדערן פון היטל, ער האָט זיך אָבּער ניט געאײַלט זײ אַװעקצוגעבּן דעם בּעקער, אױבּ די פעדערן זײַנען אַזאַ טײַערע זאַך, פאַר װאָס זאָל ער זי אַװעקגעבּן פאַר געלט! װאָס דאַרף ער געלט!ּ ער װועט זײ בּעסער לאָזן בּײַ זין: ס'איז דאָך געװען אַזױ שװער אַרופצוקלעטערן אױיכן שפּיץ פון פעלז, ער האָט דאָך ריזיקירט מיטן לעבּן,

-- נײן, איך פאַרקויף ניט די פעדערן--האָט הינקערל גע* זאָגט און דערלאַנגט דעם בּעקער געלט פאַרן לאָבּן בּרױט,

- 20 -

! דער בּעקער האָט אים אָנגעבּאָטן פאַר די פעדערן פיר

לאַבּנס בּרויט אַ װאָך גאַנצע צװײ מאָנאַטן אָבּער הינקערל

האָט ניט אַװעקגעגעבּן,

אַרױפגײענדיק האָט ער געהערט, װי דער בּעקער האָט גערעדט מיט זײַן פרוי, אַז דאָס זײַנען זײער טײַערע פעדערן. אַ מאָל זײַנען דאָ אויפן בּרעג אין די פעלון געװען אַ פולע פייגל מיט אַזױנע פעדערן, איצט אָבֶּער זעט מען זי שוין גאָרניט. פאַרפאַלן געװאָרן, פאַר אַזױנע פעדערן קען מען בּאַקומען גאָר פיל געלט, = ט

די בּעקערין האָט זײער בּאַדױעבט, װאָס איר מאַן האָט דעם ייַנגל ניט אָנגעבּאָטן געלט שטאָט בּרויט,

הינקערלען האָט ניט פאַרדראָסן, װאָס ער האָט ניט אָפּגע* געבּן די פעדערן, אַ פאַרטראַכטער איז ער געגאַנגען אַהײם צװישן די דיונעס. מיט אַ מאָל האָט ער דערהערט אַזאַ גע* שפּרעך הינטער זיך:

-- איר זאָגט, אַז דער ייִנגל איז אַװעק אין דער זײַטוּ איך מוז אים דעריאָגן! אויבּ ער װעט מיר די פעדערן ניט פאַרקויפן, װעל איך מיט געװאַלד זיי צונעמען פון אים.

אָ, הינקערל האָט גלײַך דערקענט דעם קול, דאָס איז

געװען דער שנײַדער, ניט קײן אַנדערער, מע מוז זיך ראַטעװעןן .

אין אַ רגע װאַקסן אויס בּײַ הינקערלען פליגלען פון שרעק און זיי טראָגן אים אַװעק װײַט פון װעג אין די קוסטעס, אָבּער דאָ בּאַרויִקט-ער זיך און הײיבּט זיך אָן צו שעמען, װאָס ער האָט זיך דערשראָקן פאַרן הויקער, ו:

ער, הינקערל, קען דאָך אַרופקלעטערן אויף דעם הויכן פעלז; ער קען אויך שװימען, טאָ װאָס שרעקט ער זיך פאַר , צי. אויף-לינקס', װאָס װאָלט קיין מאָל ניט געװאָגט אַזױנס צו טאָן!ּ

-- ישוין צײַט, איך זאָל זײַן אַ מענטש. לאָמיך אים װײַון, װאָס איך קען, װעט ער אויפהערן מיך צו פאַרפאָלגן.

הינקערל האָט גענומען זײַן גראָבּן שטעקן און איז אַװעק דעם שנײַדער אַנטקעגן, װען ער איז צו גאָר נאָנט צום הויקער, האָט בּײַ אים אַ ציטער געטאָן דאָס האַרץ, אָבּער ער האָט אויט- געצויגן די הענט אַזױ, װי דאָס װאָלטן געװען פליגלען פון מוט.

דער שנײַדער איז אָפּגעטראָטן אַ פּאָר טריט אויף צוריק,

= 21 - :

יי די א 26 אט ויא 1ט" ‏ נשט א .יש : ר ארי א ער א . . 2 5 יק 2288 עי 51 אטא עמט זעק

-- אַך, דאָס איז דאָך מײַן קלײַנער לערנייַנגל! -- האָט עֶר געזאָגט מיט א זיסן שמייכעלע,--דו דערקענסט מיך ניט! איך װוינטש דיר ניט קיין בּײו

-- ניט אמֶת!--האָט געענטפערט הינקערל; -- איך װײס, אַז איר װילט צונעמען פון מיר מיט געװאַלד די פעדערן.

-- פון װאַנען װײסטו דאָסז--האָט געפרעגט ,צי-אויף:לינקס* - אַ פאַר װוּנדערטער,

-- די גײַסטער האָבּן מיר דאָס געזאָגט! - האָט הינקערל אויסגעשריען, 7

דער שנײַדער איז געװאָרן װײַס װי קאַלך, ער האָט גע גלױיבּט אין טײַװל און אין גײַסטער, און ער האָט זיך אויף אַן אֲמֶת דערשראָקן.

- זאָג מיר מער נישט, װוּ עס נעסטלען זיך די פײגל מיט די װונדערלעכע פעדערן. מער פאַרלאַנג איך פון דיר ניט - האָט זיך געבּעטן דער הויקער.

-- זײערע נעסטן זײַנען אין אַזױנע ערטער, װאָס צו זײ קענען צוקומען נאָר פייגל און גײַסטער. איך האָבּ פאַר אײַך קיין מוֹרָא ניט! און אויבּ איר װעט מיר װעלן עפּעס אָפּטאָן, װעל איך אײַך פאַרשלעפּן אַהין, װוּ די פײגל פאַרטראָגן ראַקעס, און - איך װעל אײַך אין ים אַראָפּשלײַדערן--האָט הינקערל געענטפערט,

דער שנײַדער האָט זיך געלאָזן לויפן אויף צוריק,

הינקער? האָט גענומען דעם לאַבּן בּרויט און די פעדערן און איז װאָס גיכער אַװעק אין זײַן הײל, -

סאַר אַ װוּנדערלעכער טאָג דאָס איז געװען!

-- איך װעל אָנקלײַבן נאָך פעדערן אַזױנע, איך װעל זײ פאַרקויפן און װעל קומען צום פאָטער און אים זאָגן;.איך דאַרף שוין ניט זײַן קיין שנײַדער, איך פאַרדין אין אײן טאָג מער, װי מײַנע בּרידער אין א גאַנץ יאָר, איצט קענסטו מיך לאָזן לעבּן אַזױ, װי מיר װילט זיך', דער פאָטער װעט אים מוֹחל זײַן און אים געבּן די פרײַהײַט צו לעבּן, װי אים געפעלט,

אויף מאָרגן אין דער פרי איז הינקערל אַרױף אויפן גע- פערלעכן פעלז, ער האָט דאָם בּאַװיזן נאָך פאַרן זונאויפגאַנג אוך

= 22 -

| געמאַכט עס אַזױ פאָרזיכטיק, אַז ער האָט ניט אויפגעװעקט ניט אײן פויגל, |

די מוטערס זײַנען געזעסן אויף די אײער, און די מאַנעלעך האָבּן זײ געבּראַכט פיש אין די שנאָבּלען, די שיינע פֿעדערן אויפן קאָפּ האָבּן אויך געהאַט מער נישט די מאַנעלעך,

ס'איז געװען די צײַט, װען די פייגל בּײַטן זײערע פעדערן,

הינקערל האָט כבּאַמערקט, אַז אויפן פעלן ליגן אַ פולע אַזױנע צאַרטע פעדערן. אָבּער ער האָט זיך ניט געאײַלט זײ אוי כּצוהײיבּן, ער האָט זיך פריער געװאָלט נענטער בּאַקענען מיט דעם לעבּן פון די פייגל. ער האָט זײ אויך ניט געװאָלט

איבּערשרעקן,. ער האָט געװוּסט, אַז טאָמער שרעקט ער זײַ איבּער, װעלן זײ אַװעקפליִען און זיך מער ניט אומקערן. די פייגל האָבּן אים בּאַמערקט און אָנגעהױבּן שרײַען. אָבּער אַזױ וו

הינקערל האָט זיך ניט גערירט פון אָרט, האָבּן זי זיך בּאַרויִקט

און שוין ניט געלײגט קיין אַכט אויף אים. װען די מידע פייגפי /

זײַנען אײַנגעשלאָפן, האָט הינקערל פאָרזיכטיק צוזאַמענגעקליבּן די פעדערן, װאָס האָנּן זיך געװאַלגערט אויכן פעלז, דערבּײ האָט ער ניט אָנגערירט ניט איין איי, פאַרקערט, ער האָט נאָך

צנגעברעקלט בּרויט לעבּן די נעסטן, די פייגעלעך, װאָס װעלן

זיך אױיספּיקן פון די אער, זאָלן האָבּן װאָס צו עסף

עטלעכע טעג נאָר אַנאנד האָט ער אַזױ געבּרעקלט בּרויט, װאָס אַלע פײגל, די גרויסע און די קינדער, האָבּן געפּיקט מיט פאַרגעניגן, |

די קלײַנע פייגעלעך, װאָס האָבּן נאָך ניט געװוּסט, אַז מע דאַרף זיך שרעקן פאַר מענטשן, פלעגן עסן פון זײַן האַנט און נאָכפּליִען נאָך אים בּיזן בּרעג פון פעלז,

הינקער? האָט געהאַט דערפון זײער פיל פרײד, ער האָט ליבּ געקראָגן די װילדע פייגל אַזױ, װי ער האָט נאָך קײן מאָל ניט ליבּ געהאַט טױבּן און הינער, ער איז געווען שטאָלץ, װאָס די װילדע פײגל האָבּן אַזױ פיל צוטרוי צו אים. ער פלעגט שטענדיק בּרעקלען בּרויט. אַזױ האָבּן זיך צו אים צוגעװוינט אוֹן צוגעבּונדן די איבּעריקע פײגל אויך, הינקערל האָט בּאַשלאָסן, אַז ער װעט שוין מער קײן מאָל ניט צוהרגענען קײן כייגל, זײ

- 23 -

זײַנען דאָך זײַנע אײנציקע פרײַנד אין זײַן אײנזאַמער בצ /

העלטעניש, ' - ער האָט גֶעװאָלט זיך װידער טראָפּלאָזן אין דאָרף נאָך שפּײַז, אָבּער קיין װילער האָט ער ניט געװאָלט גײן דאָרטן | װעט ער זיך װידער טרעפן מיטן בּעקער, און יענער װעט נעמען צושטיין צו אים. װײַטער, קען זײַן, אַז מע װעט אים נאָכגײן און אױיסשפּירן. דאָס אָרט, װוּ ער בּאַהאַלט זיך, -

פון בּאַרג האָט ער בּאַמערקט אַ צװײטן דערפל, דאָס איז געווען אָבּערװיל. ער האָט געקויפט בּרויט, עפּל און האָט אויס: געטרונקען אַ גלאָז קװאָס. קיין פעדערן אין היטל האָט ער שוין ניט געטראָגן, ער האָט ניט געװאָלט צוציַען צו זיך קײועמס אויפמערקזאַמקײט, ער האָט זיך געהיט, מע זאָל זיך ניט דער- װויסן, װער ער איז. דאַן קען מען אים אָפּפירן אַהײם צו די עלטערן. ער װיל אויך ניט, מע זאָל געפינען זײַן בּאַהעלטעניש. דאַן װעלן קומען אַהער קינדער און הענדלער, װאָס װעלן צוי נעמען די טײַערע פעדערן.

ער האָט אַלײן גאָר װײניק גערעדט, אָבּער ער האָט זיך דערװוּסט, אַז אויסער די פעדערן, װאָס ער האָט געזאַמלט, איז פאַראַן נאָך אָרְמִין פויגל, ניט קײן גוויסער, מיט אַ בּלישטשעדיקן פּוך אויפן בּײַכל. פאַר דעם פּוך צאָלט מען זײיער טײַער, צװײ מאָל אין יאָר קומען אַהער סוחרים אויפצוקויפן אָט די טײַערע פעדערן,

הינקערל האָט זייער געװאָלט פרעגן, ווען די סוחרים װעלן קומען, אָבּער ער האָט מוֹרָא געהאַט זיך אַרױסצוגעבּן און ער | האָט פּאַשלאָסן קומען אַ צװײטן מטל,.

- 24 -

,6

ינקערל האָט זיך געװוּנדערט, װאָס די אײַנװזינער 1 פון פישערדאָרף װײסן ניט, אַז אויפן פעלז לעבּן (ש די פייגל מיט די װוּנדערלעכע פעדערן, אָבּער דאָס, װאָס ער האָט שפעטער געהערט אין דאָרף, האָט אים אַלץ אויפגעקלערט. אינעם דאָרף האָט מען דערציילט, אַז אויפן גרויסן פעלז זײַנען אַ מאָל געװאַקטן בּיימער און די פײגל האָבּן אויף די צװײַגן געבּויט זייערע נעסטן, איין מאָל האָט אַ שטורעם אַראָפּגעריסן אַ שטיק פעלז מיט די בּיימער, איצט איז אויפן פעלז קיין בּיימער ניטאָ, און דערפאַר איז דאָרטן די ערד װײכער, אַזױ פלעגן די װאָרצלען בּינדן זי ערד, איצט איז זי -. געװאָרן שיטעװדיקער. דער בּאַרג קען זיך לײַכט אַראָפּשיטן דערפאַר האָט מען אויפגעהערט צו קלעטערן אַהין. און ער לעבּט דאָס אױיף דעם פעלז און קלעטערט נאָך אויפן שפּיץ, בּײַ נאַכט איז אים געװען שרעקלעך, אויפן יַם האָבּן זיך געטראָגן גרויסע כװאַליעס; זײער רוישן האָט זיר געהערט אין הײל, און אים האָט זיך געדוכט, אַז אַ פעלז פאַלט אײַן, ער האָט דאָך ניט געװוּסט, פון װאַנען עס האָבּן זיך געי נומען די שטײנער, װאָס ליגן אויכן בּרעג און אין ים. דאָס האָבּן זײ זיך אָפּגעריסן פון די גרויסע פעלזן, הינקערל האָט פאַרבּראַכט אַן אומרויַקע נאַכט;: ער קען דאָך צעשמעטערט װערן פון די פעלזן, אָבּער װי גײט מען אַװעק פון דאַנען+ װי זאָגט מען זיך אָפּ פון דעם פרײַען זעלבּשטענדיקן לעבּןז אים געפעלט אַזױ, װאָס ער לעבּט װי אַ װילדער און דאַרף צו קײנעם ניט אָנקומען, נײן, ער װעט ניט אַװעקגײן פון דאַנען: די פייגל נעסטלען זיך דאָ, און ער װײס דאָך, אַז פייגל שפּירן גיכער און בּעסער די געפאַר װי אַ. מענטש, װען זײ װאָלטן געײ- שפּירט, אַז דער פעלז קען אײַנפאַלן, װאָלטן זײ דאָ ניט געבּויט זײערע נעסטן. און הינקערל איז געבּליבּן, ער האָט דאָ אָפּגעלעבּט אַ גאַנצן זומער. אין די דערפער פלעגט ער גײן גאָר זעלטן. זײַן מאָגן האָט זיך צוגעװוינט צו װילדע כרוכט און אויסטערן. אין מאָל האָט ער אויפן װעג - 25 -

א -

בּאַגעגנט הענדלער און ער ד האָט זי פאַרקויפט זײַנע פעדערן, / ער האָט בּאַקומען פאַר זי אַ פולע געלט.

דאַן האָט ער בּאַשלאָסן דאָס געלט אַװעקצוטראָגן צו די עלטערן, אָבֶּער פרילר מוז ער זיך זען מימן פעטער לאָקיל,

אין פישערשטעטל האָט ער זיך בּאַשטעלט אַן אָנצוג, װעש און שיך,

מיטן שטעקן אין דער האַנט און מיטן געלט אין קעשענע האָט ער זיך געלאָזט גיין צום שטעטל טרוּװיל,

דעם פעטער האָט ער בּאַגעגנט אַ טרויעריקן, אַ פאַרװײנטן, ער האָט נאָר װאָס בּאגראָבּן די מומען, און כאָטש זי איז געװען זײער אַ בּייזע, האָט דער גוטער פעטער לאָקיל זיך ניט געקענט טרײיסטן, ער האָט זיך זײער פּאַרװוּנדערט, װען ער האָט דערזען הינקערלען. דער פעטער האָט געמײנט, אַז דער ייִנגל איז שוין לאַנג בּײַ זײַנע עלטערן,

די ערשטע מינוט האָט דער פעטער אַפּילו אים ניט דער. קענט: אַזױ האָט זיך הינקערל אומגעבּיטן; ער איז אױיסגעװאַקסן, איז אָפּגעבּרענט געװאָרן פון זון, זײַן אויסזען איז געװען אַזאַ זיכערער, דער בּליק--אַ לעבּעדיקער, אַ שאַרפער, אַן ערנסטער,

-- פון װאַנען קומסטו} -- האָט לאָקיל אױיסגעשויִען - ניט פון דער היים}

-- ניין -- האָט געענטפערט דער ייַנגל - איך װעל אײַר שפּעטער דערציילן װעגן זיך, איצט זאָגט מיר נאָר, װאָס מײַנע עלטערן מאַכן,

-- איך װײס קיין זאַך ניט װעגן זײי, ס'איז שוין, דאַכט זיך, אַ האַלבּ יאָר, װי דו בּיסט אַנטלאָפן פון אונדז דאַן בּײַ נאַכט וּ

-- יאָ, פעטער, זעקס מאָנאַטן,

|- איך בִּין געװען זײער אומרויק װעגן דיר, האָבּ דיך

אומעטום געזוכט, דערנאָך האָבּ איך בּאַגעגנט דעם שנײַדער, האָט ער מיר דערציילט, אַז ער האָט דיך געזען. ער האָט דיך אָבּער ניט געװאָלט נעמען מיט געװאַלד, ער האָט געמײנט, אַז דײַנע עלטערן ווילן, דו זאָלסט בּעסער בּלײַבּן בּײַ זײ, װען איך האָבּ דאָס דערהערט, האָבּ איר זיר בּאַרויִקְט. דערנאָך איז, נעבּעך, די מומע קראַנק געװאָרן, בִּין איך שוין אין ערגעץ ניט געגאנגען . און האָבּ קײינעם ניט געזען, זײ מײנען, אַז דו בּיסט ערגעץ אויף

=

28 -

אַ שיף װײַט פון דאַנען. מיר דאַכט זיך, אַז דו קענסט רויִק גײן אַהײם, דער שניידער װעט דיך אַליין ניט נעמען, ער האָט מיר געזאָגט, אַז גיכער װעט ער זיך נעמען לערנען דעם טײַװל איידעף אַזאַ ייַנג? װי דו, איך האָבּ זיך געפרייט, װאָס דו האָסט אים געװיזן צײַנער,

--איך האָבּ אים געװיזן מײַן שטעקן-האָט הינקערל געזאָגט: -- איר זײַט געװוען גערעכט, פעטער: בּײַ מיר זײַנען טאַקע אויס" געװאַקסן פליגלען פון מוט,

הינקערל האָט דערצײלט דעם פעטער אַלץ, װאָס מיט אים איז געשען,

דער גוטער לאָקיל האָט זיך ניט געקאָנט אָנפרײען.

--איצט,--האָט ער געזאָגט--װען דו האָסט געלט, קענסטו טאָן. װאָס דו יװוילסט, מע װעט דיך גערן נעמען אויף אַ שיף און דו װעסט קענען פאָרן אין װײַטע לענדער, דאָרטן װעסטו קענען זען נאָך שענערע און מערקװירדיקערע פײגל װי די, װאָס דו האָסט געזען אין די דיונעס, |

-- אָמָת, פעטער, איך װײס נאָך גאָרנישט. איך דאַרף זיך אַזױ נײטיק לערנען,

-אַ רײַזע לערנט מער פון אַלץ,

הינקערל האָט אָבֶּער געטראַכט, אַז רײַזן אַלײן איז װײניק, מע דאַרף זיך לערנען אויך. דער פעטער האָט טאַקע געמאַכט אַ רײַזע אָרום דער ערד. אָבּער ער קען ניט לײענען און שרײבּן און ער װײס ניט אַפילו גאָר איינפאַכע זאַכן, דאָך האָט זיך אים געװאָלט רײַזן. װיפל מאָל ער האָט געחָלומט װעגן אַ װײַטער רײַזע אין זײַן איינזאַמער הײל! דער פעטער ראַט אים פאָרן קיין ענגלאַנד, פון דאָרטן פאָרן אַלע יאָר אַרױס שיפן קיין צָפון צו פאַנגען פייגל מיט טײַערע פעדערן און פּוך. אָבּער װען הינקערל האָט דערהערט, אַז צוֹליבּ דעם הַרגעט מען צו די פײגל, האָט אים אָנגעכאַפּט אַ שוידער:

-- צוהַרגענען פײגלו נײן, דאָס ניט! דאָס איז שרעקלעף!

הינקערל האָט אַרומגעשפּאַצירט מיטן פעטער אויפן בּרעגֿ פון יִם, עס האָבּן זיך געזען גרויסע שיפן. הינקערל איז שוין גרײט געווען צו קויכן אַ בּילעט. אָבּער מיט אַ מאָל האָט ער דערהערט אין דער לופטן אַ שטיל געזאַנג, װי דעמאָלט, װען

- 27 - 2-

ער איז אַנטלאָפן פון שנײַדער און װען בּײַ אים זײַנען מיט אַמאָל אױיסגעװאַקסן פליגלען פון מוט,

ער האָט פאַרלאָון דעם פעטער און האָט גענומען לויפן אין דער ריכטונג, חוּ די שטימען האָבּן זיך געהערט,

לאַנג איז ער אַזױ געלאָפן, דערנאָך איז ער מיד געװאָרן און האָט זיך װידער אומגעקערט צום פעטער,

-- װאָס איז מיט דיר!-- האָט דער פעטער זיך געװוּנדערט: -- װאָס לויפסטו נאָך די נאכטפײגעלער

-שָ, די נאַכטפײגעלעך זײַנען מײַנע גוטע, גוטע גײַסטער, זי האָבּן מיר דאָס געהאָלפן קריגן פליגלען פון מוט. װען איך דערהער זיי. נאָר, לויף איך נאָך נאָך זײ, איך פיל, אַז איצט האָבּן זײ מיר אויף אָנגעזאָגט, איך זאָל נאָך ניט פאָרן אין קטן װײַטן לאַנד, איך זאָל זיך פר;ער אומקערן אַהײם. איך מוז זיך זען מיט מײַנע עלטערן און זײ אָפּגעבּן דאָס געלט,

--גוט--האָט געזאָגט דער פעטער:-אָבּער װי װעט זײַן, אויבּ זי װעלן צונעמען דאָס געלט און דיר ניט געבּן, װען דו װעסט װעלן רײַזןו

-- איז אויך ניט קיין בּייז. דאַן װעל איך װידער אַרױפ. קלעטערן אויפן פעלז און אָנקלײַבּן פעדערן, און מיט דער צײַט װעלן מיך די עלטערן לאָזן אָנקומען אויף אַ שיף,

הינקערל האָט זיך געזעגנט מיטן פעטער, האָט זיך דער. װוּסט בי דורכגײער װי צו גײן און איז אויף מאָרגן שוין געשטאַנען לעבּן טירל פון דעם הײימישן סאָד,

- 28 -

+

45 י מוטער האָט דערזען הינקערלען פריִער פון אַלעמען, קװ= |זי האָט אים דערקענט פון װײַטו, כאָטש ער האָט זיך געבּיטן, פאַר גרויס פרײד האָט זי אים גענומען האַלדזן און קושן, | דער מוטערס פרייד האָט הינקערלען טיף גערירט, ער האָט געמיינט, אַז די מוטער האָט אים גאָרניט אַזױ ליבּ, און זי, נעבּעך, האָט אַזױ געבּענקט און געטרויערט נאָך אים! זי פלעגט דאָס אָבּער פון אַלעמען בּאַהאַלטן, דער פאָטער דוסי, דער בּרודער פראַנסוא און אַלע איבּעריקע האָבּן זיך אויך געפרײט, ער איז גוט אָנגעטאָן, געזונט, הינקט ניט, װײַזט אויס, אים איז גוט געגאַנגען אויף זײַן רײַזע, אַלע האָבּן זײ געמײנט, אַז ער איז געקומען פון ערגעץ װײַט, דער פאָטער האָט אים אויסגערעדט, װאָס ער איז אַװעק אויף אַ שיף ניט פרעגנדיק, און אויבּ ער װעט ניט פאַרדינען, װעט ער פאַלן צו לאַסט דער פאַמילע, | הינקערל דאָט אויסגעהערט דעם פאָטער און האָט אים שװײַגנדיק דערלאַנגט זײַן בּײטעלע, -- דאָס האָכּ איך פאַרדינט אין די זעקס מאָנאָטן. נעמט זי עס אײַןך, פאָטער, איך האָף, אַז איבּער אַ יאָר װעל איך אַרדינען מער, אַלע זײַנען געבּליבּן שטיין פאַרװונדערטע. דער פאָטער האָט אָבֶּער שטרענג געזאָגט: -- װףּ האָסטו גענומען דאָס געלט, מײַן זוןו א,יונגעי אויף אַ שיף פאַרדינט ניט אַזױ פיל געלט. מע גיט נאָר עסן פאַר זײַן אַרבּעט. הינקערל הטְט געזען, אַז דער פאָטער איז אים חוֹשֵׁד, אַז דאָס געלט האָט ער געגַנבעט, דערפאַר האָט ער דערצײלט, אַז ער האָט עס בּאַקומען פאַף טײַערע פעדערן, װאָס ער האָט גע= זאַמלט. ער האָט אָבּער ניט אױיסגעזאָגט, װוּ ער איז געװען און װוּ ער האָט די פעדערן געזאַמלט. אַלע האָבּן געמײנט, אַז ערגעץ װײַט אין ענגלאַנד אָדער אין שאָטלאַנד,. דער פעלו

- 29 -

מיט זײַן הײל איז געבּליבּן הינקערלס סוֹד. ער האָט אַפילן דעם פעטער ניט געװיזן דאָס אָרט, ער האָט געװוּסט, אַז מע װעט אים אַ צװײטן מאָל אַהין ניט לאָזן, װײַל דאָס אָרט איז אַ

געפערלעכס. דערפּאַר האָט ער געשויגן, |

דער פעטער איז געװען גערעכט. דער פאָטער דוסי האָט הערן ניט געװאָלט, אַז הינקערל זאָל ערגעץ פאָרן. דאָס געלט װעט ער ניט צוגעמען פאַר זיך, ער װעט צוקויפן ערד, און דאָס װעט זײַן פאַר הינקערלען,

אַ טרויעריקער האָט זיך הינקערל געלײגט שלאָפן, ער האָט פארשטאַנען, אַז די פּלענער וועגן אַ רײַזע מוז מען דערװײַלע אָפּלײיגן,

ס'איז געווען אַזױ אָנגענעם צו שלאָפן אויף אַ װײכן און ריינעם געלעגער, די מוטער איז געווען אַזױ צערטלעך, זי האָט געקאָכט צוליבּ אים אַזױנע געשמאַק? מֵאכָלִים. אין שטובּ איז געווען אַזוי װאַרעם, אַזױ געמיטלעך, און אין דער הייל איז איצט געוופן קאַלט און פײַכט. הינקער? האָט בּאַגלײט מיט די אױגן טשאַטעס פייגל, װאָס זײַנען געפלויגן װוינטערן אין די װאַרעמע לענדער. און ער האָט געטרצכט, אַז ער איז דאָך אויך געקומען װינטערן אין אַ װאַרעמער היים. אַזױ װוי ער האָט קיין אַרבּעט ניט געהאַט, האָט ער אַנגעהויבּן װידער צו פיטערן קי. אָבּער ס'איז אָנגעפאָלן אויף אים אַזאַ אומעט פון די אומגעלומפּערטע קי און פון דעם פלאַכן פּלײן, אַז ער האָט זיך קײן אָרט ניט געפונען זײַנע געדאַנקען זײַנען שטענדיק געווען אויפן יַָם און אויף די פעלזן.

איין מאָל האָט אים דער פאָטער געשיקט נאָך רפואות צום אַפּטײקער אין דער שטאָט דיוו. דאָס איז זײער אַן אלטע שטאָט, הינקערל האָט אָבּער געקוקט נאָר אויף איין זאַך -- אויפן האַפן, װוּ עס זײַנען געשטאַנען שיפן, אים האָט ווידער אַ צי געטאָן צום יָם. ער האָט זיך כּמעַט פאַרגעסן אָן אַפּטײקער, אָבּער הינקערל האָט זיך בּײַגעקומען, ער װעט ניט אַנטלויפן, ער װעט זיך דער- װאַרטן, אַז דער פאָטער אַלײן װעט אים אָפּלאָזן. און ער איז אַרײַן אין אפּטײק, װאַרטנדיק אױף די רפואות האָט ער זיך פארקוקט אויף אַ זײער שײנעם פויגל, װאָס איז געװען אין

- 30 -

אַפּטײק אין אַ גלעזערנער שטײַג, דער אַפּטײקער האָט בּאַמערקט, װי דער ייִנגל איז אַנטציקט,. האָט ער געעפנט די שטײַג און געהייסן דעם ייִננל אָנרירן דעם פויגל. הינקער? האָט זיך נאָך מער פאַרװוּנדערט, װען ער האָט זיך איבּערצײַגט, אַז דער פויג?, װאָס זעט אויס אַזױ לעבּעדיק, איז אַ טוטער און איז אָנגעשטאָפּט מיט שטרוי. הינקערל האָט אַפילן ניט געװוּסט, אַז | מע קען אַזוינס מאַכן, און ער האָט גענומען בּעטן דעם אַפּטײקער, ער זאָל אים אויסלערנען אָנשטאָפּן פייגל, דעם אָפּטײקער איז היגקערל זײער געפעלן געװאָרן און ער האָט געזאָגט:

--גיט, אויבּ דו װוילסט מיר העלפן אין מײַן אַרבּעט, בּין איך מַסכּים דיך צו לערנען.--דאָ ניט װײַט װוזינען צוויי גרויסע ליב: האָבּער פון פייגל, זײ זײַנען געלערנטע. די װיסנשאַפט וועגן פייגל הייסט אָרניטאָלאָגיע, איינער פון די געלערנטע איז אַ בּאַראָן און ווזינט אין אַ שלאָס דאָ דערבּײַ. דער צווייטער איז אַ פּאַסטאָר: זײ אינטערעסירן זיך בּײידע זײער מיטן לעבּן פון פייגל אן זאַמלען בּײַ זיך אָן גרויסע קאָלעקציעס פון אָנגעשטאָפּטע פייגל, די געגנט איז רײַך מיט אַלערלײ פייגל, װאָס נעסטלען זיך דאָ לעבּן יִם און אויף די זומפּן, די יעגער פאַנגען די פייגל, פאַרקויפן די געלערנטע, און זי גיבּן אָפּ די פײגל דעם אַפּטײקער, ער זאָל זי אָנשטאָפּן, דאָס איז ניט קײן אײנפאַכע מלאָכה. ער, דער אַפּטײקער, װעט גערן נעמען צו זיך אַ געהילף, אוב הינקערל װעט זיך אויסלערנען אַרבּעטן, װעט ער גערן צאָלן,

-- אָ, נעמט מיך!--האָט זיך הינקערל לעבּעדיק אָפּגערופן-- איך האָבּ געזען א פולע פַייגל, איך װײס אָבּער נישט, װי מע רופט זײ. איך װײס, װי זײ לעבּן, אָט דעם פויגל, װאָס איז בײַ אײַך אונטערן גלאָז, האָבּ איך אויך אַ פולע מאָל געזען, און איר װײסט, אַז איר האָט אים געשטעלט ניט אין קײן ריכטיקער פּאָזע. װען מע קען אים בּויגן, װאָלט איך אים געשטעלט אַנדערש, אַזוי װוי ער װײַזט אויס, װען ער זיצט אויפן בּרעג פון ים, 3 אײַך װײַזט ער אויס אַזױ בײז. אין דער אָמָתי איז דאָס גאָר. ניט קיין בּייזער פייגל, |

דער אַפּטײקער איז געווען זײער אַ קלוגער מאַן און היני קערלס װוערטער האָבּן אים פאַראינטערעסירט, :

31 אע 2 יס - יי א יע

בם תג

-- גוט - האָט ער געזאָגט--נעם דעם פויגל און גיבּ אים צו אַזאַ פּאָזע, װי דיר געפעלט,

הינקערל האָט פאָרזיכטיק גענומען דעם אָנגעשטאָפּטן פויגל, האָט אים אַ דרי און אַ בּויג געגעבּן, און דער פויגל איז געװאָרן גאָר אַן אַנדערער.

דער אַפּטײקער האָט געזאָגט:

-- יאָ, דײַן פּאָזע איז אַ נאַטירלעכע. איך זע טאַקע, אַז דו קענסט פייגל און פאַרשטײיסט זיי. הײב אָן אַרבּעטן בּײַ מיר, דו װעסט זיך געװיס אויסלערנען, דערנאָך װעל איך דיך בּאַקאָנען מיט די געלערנטע. אפשר װעט נאָך פון דיר אויך אַרויסקומען א גרויסער געלערנטער: איך זע, אַז דו בּיסט פון נאַטור אַ קינסטלער,

הינקערל האָט ניט אַזױ גוט פאַרשטאַנען, װאָס דאָס הײסט פוז נאַטור אַ קינסטלער, אָבּער ער איז אַ גליקלעכער אַװעק אַהײם און האָט געפּועלט, דער פאָטער זאָל אים אָפּלאָזן זיך לערנען צום אַפּטטײקער, דער מוטער האָט זיך זײער געװאָלט, אַז הינקערל זאָל בּעסער בּלײַבּן אין דער היים, אָבּער זי האָט זיך געטרײסט דערמיט, װאָס איר זון װעט ניט אַװעקפאָרן אין קיין װײַטן לאַנד.

אין אַ מאָנאַט אָרום האָט שוין הינקערל אױיסגעצײכנט גע* אַרבּעט. ער האָט זיך אויסגעלערנט צוצוגרײטן אַ פליסיקייט, װאָס מע בּאַנוצט, די אָנגעשטאָפּטע פייגל זאָלן ניט פאַרדאָרבּן װערז. ער האָט זיך אויסגעלערנט אַר;פּצונעמען די הויט און אויסקערן זי װי אַ הענטשקע, דערבּײַ פלעגט ער ניט איבּערפירן קיין איין פעדערל, ער האָט זיך אויסגעלערנט צו מאַכן פײגלשע סקעלעטן פון דראָט, ער פלעגט אויף זײ אָנציֶען די הויט מיט די פעדערן און זי אַזױ קונציק צואַמעננײע;, אַז איר װאָלט קײן מאָל דעם נאָט ניט געפונען, פון דער מאַסע גלעזערנע אויגן פלעגט ער אַלע מאָל אױיסקלײַבן די, װאָס פלעגן זיך בּעסער פּאַסן. די פייגל פלעגט ער צוגעבּן אַואַ פּאָזע, אַז זי פלעגן אױיסװײַזן װי לעבּעדיקע.

שוין אין די ערשטט טעג האָט זיך אַרױסגעװיזן, אַז היני קערל איז אַ גרויסעה. מײַסטער,

דער אַפּטײקער איז געװען אַ קלוגער און זײער אַ גוטער מאן, ער האָט געװאָלט, אַז הינקפרל זאָל אָנהײיבּן אַרבּעטן בּײַם

: - 32 -

געלערנטן בּאַראָן, חוּ ער װעט קענען מער דערגײן. דערפאַר האָט ער אַװעקגעפֿירט הינקערלען אין שלאָס, '

דער בּאַראָן האָט ניט געװאָלט נעמען צו דער אַרבּעט א ייִנגל און נאָך דערצו א דאָרפישן, װאָס האָט זיך. נאָך גאָרניט געלערנט,

דער אַפּטײקער האָט אים אָבּער געװיזן צװײ פייג?, װאָס הינקערל האָט אָנגעשטאָפּט, די אַרבּעט איז געװוען אַן אויסגע* צײכנטע, און הינקערל איז געבּליבּן אַרבּעטן אין עלאָט,

45 ינקערל װוינט שוין אין שלאָס פון געלערנטן בּאַראָז יו אין אַ קליינעם צימערל לעבּן סאַמע דאַך, דאָס צימערל : איז זײער שיין, הינקערל האָט פריַער פון אַלץ אַרױסי געקוקט פון פענצטער. די אומגעננט איז געװען אַ װוּנדערלעכע. דער שלאָס איז געשטאַנען אויף אַ הויכן בּערגל, דורכן פענצטער האָט זיך געזען פון אײן זײַט אַ טאָל מיט טײַכן, װאָס אויף זײערע בּרעגעס האָבּן זיך געצויגן װעלדער און פעלדער; פון דער אַנדערער זײַט--דער יָס. הינקערל האָט גלײַך דערקענט דעם געצײנדלטן שפּיץ פון גרויסן פעלז. אויפן דאַך פון שלאָס איז געװען אַ זעיראָר, װאָס פון איר האָט מען גע. קענט זען גאַנץ װײַט. . הינקער? האָט דורך איר דערזען די דיונעס און די פעלזן, װאָס האָבּן זיך געהויבּן איבּער די כװאַליעס, און זײַן הײמיש דערפל מיטן פאָטערס הויז, דורך די געלע בּלעטער פון די עפֹּל- בּיײמער האָט זיך געזען דער שטרויענער דאַך. קוקן אין רער איז געװען פאַר אים אַ גרויסע פרייד. ער קוקט פון אויבּן אַראָפּ, װי אַ פויג?ל אין דער לופטן, און זעט אַזוי שאַרף װי אַ פויגל, אויף מאָרגן האָט זיך הינקערל בּאַקלנט מיט דער לאַבּאָ. ראַטאָריע פון געלערנטן. דאָ זײַנען געלעגן אויף טישן ג?עזער, אינסטרומענטן, פאַרשיידענע פליסיקײטן און פּראָשקעלעך, װאָס דער אַפּטײקער האָט צוגעשיקט. דאָס איז אַלץ נײטיק געװען פאַר דער אַרבּעט. פון דער לאַבּאָראַטאָריע האָט געפירט אַ סיר אין אַ מוזיי, חוּ עס זײַנען געשטאַנען אין גלעזערנע שאַפעס קאָלעקציעס פון אַלערלײ פייג?,.היגע און אויסלענדישע זְעל. טענע מינים, י הינקערל האָט זײ ער געװאָלט וויסן זײערע נעמען, דער. װײַלע איז אין מוזײי אַרײַן דער בּאַראָן. ער האָט געװאָלט דער. קלערן הינקערלען, װאָס פאַר אַן אַרבּעט ער װעט דאָ טאָן, הינקער? האָט זיך אײַנגעקוקט אויף די פּײגל און האָט פּרײַ געזאָגט דעס בּאַראָן: -- די כייגל זײַנען ניט גוט אויסגעשטעלט, אָט דאָס קלײנע פייגעלע מוו מען אַװעקשטעלן לעבּן יענעם גרויסן. עס האָט

- 34 -

אי

דעם זעלבּיקן שנאָבּל און די זעלבּיקע לאַפּעס װי זײ, עס שפּײַזט זיך אויך מיט דער זעלפיקער שפּײַז, דאָס פייגעלע איז פון דער זעלבּיקער מישפַּחה װי דער גרויסער פויגל.

דער געלערנטער איז געװען זײער צופרידן מיט הינקערלס בּאַמערקונגען. ער האָט הינקערלען אַ פולע געויזן, דערצײלט און געלערנט, אָבּער ער איז געװוען אַן אַלטער מאַן און פלעגט גיך מיד װערן, הינקערל האָט דאָס בּאַמערקט און ער האָט געזאָגט; .איך מוז זיך פריער פון אַלץ אױסלערנען לײענען און שױײַבּן. דאַן װעל איך אײַך ניט דאַרפן אַזױ פיל בּאַמ;ֶען איך װעל זיך אַלײין לערנען פון בּיכער,

ס'איז געבּליבּן, אַז דעם בּאַראָנס קאַמערדינער לאַפלער װעט לערנען מיט הינקערלען,

לאַפלפר איז ניט געװען קיין געדולדיקער לערער, געקענט האָט ער אויך ניט זײער פיל, און הינקערל האָט אין גיכן אַרי- בּערגעיאָגט זײַן לערער, לײענען און שרײַבּן אויף זײַן מוטער* שפּראַך--פראַנצויזיש--איז פאַר אים געווען װײניק. די נעמען פון די פייגל און נאָך פיל אַנדערע זאַכן פלעגט מען שרײַבן אין דער לאַטײנישער שפּראַך. הינקערל האָט זיך געװאָלט אויס" לערנען לאַטײניש, צו הילף איז אים געקומען דער גלַח, װאָס איז אויך געװען אַ גרויסער ליבּהאָבּער און קענער פון פײגל.. הינקערל פלעגט אים זונטיק העלפן אָנשטאָפּן פײגל, און דערפאַר פלעגט אים דער גֵלַח לערנען לאַטײניש. |

בּײדע, דער בּאַראָן און דער גלח, פלעגן זײער לויבּן היג* קערלען און אים זאָגן, אַז פון אים װעט נאָך א מאָל װערן א גרויסער געלערנטער,

הינקערל האָס זיך ניט געהאַלטן גרויס. ער האָט ניט אויכי געהערט צו חלומען װעגן אַ רײַזע, װעגן נײַע ערטער און נײע בּאַאָבּאַכטונגען.

ער פלעגט זיך שטענדיק דערמאָנען װעגן הײל און גרויסן פעלז, ער האָט געלעבּט בּאַקװעם און רויִק און שלאָס, אָבּער אים האָט אַזױ געצויגן צוריק צום יַָם, צום אײינזאַמען לעבּן מיט די װילדע כײגל, װאָס פלעגן פּיקן פון זײַנע הענט. װוּ זײַנען ז* ‏ . איצט אַלע די װילדע פרײַנד זײַנע, איבּערהױפּט די קלײנע ‏ / פײגעלעך, װאָר זינגען אין דער בײַנאַכטיקער פינצטערנישן דא 2

אל אט : 35 1 = * . "5 פָו

א א 6 1 2 84 .1 26

נאָך וועלכע ער איז נאָכגעלאָפן, װאָס האָבּן אים בּאַשאָנקען מיט פליגלען פון מוט!

הינקערל האָט שוין ניט געגלויבּט אין גײַסטער, אָבּער ער האָט געבּענקט נאָך יענער פינצטערער שטורמישער נאַכט, װען אים האָט זיך געדוכט, אַז די גײַסטער פליִען אין דער לופטן און רופן אים.

הינקערלען איז שוין געגאַנגען דאָס זעכצנטע יאָר. ער האָט שוין אַזױ פיל געװוּסט פון דער פייגל-װיסנשאַפט--אָרניטאָלאָגיע, אַז זײַנע לערער, דער בּאַראָן און דער גֵלָח, האָבּן אים שוין מער ניט געקענט געבּן, אים האָט זיך געװאָלט לערנען בּײַ אַ גרעסערן לערער װי אַ בּוך - בּײַ דער נאַטור אַלײן, אים האָט אַרומגעכאַפּט אַ גרויסער אומעט, אַלע האָבּן בּאַמערקט, װי פּלאָס ער איז, ער האָט ליבּ געהאַט דעם בּאַראָן, איז אים געווען דאַנקבּאַר, אָבּער אים האָט זיך געװאָלט אַרױסרײַסן אויף דער פרײַ. ער האָט געמאָלדן דעם בּאַראָן, אַז ער מוז רײַזן, זען די וועלט, נײַע ערטער, נײַע פייגל, ער קען דאָ מער ניִט בּלײַבּן,

דער בּאַראָן איז געװאָרן אין כַּעס אויף אים,האָט אים פאָר- געװאָרפן, אַז ער װייס ניט פון:דאַנקבּאַרקײט, אים אָנגעבּאָטן מער געלט. אָבּער הינקערל האָט זיך אָפּגעזאָגט,

דאַן איז דער בּאַראָן אַרײַן אין נאָך אַ גרעסערן כּעס און ער האָט געזאָגט:

-- דו פּיסט אַן אומדאַנקבּאַר ייִנגל, אין מײַן צוַואָה האָבּ איך געשריבן, אַז מע זאָל דיר דײַן גאַנצן לעבּן צאָלן אַ קלײנע פּענסיע; אָבּער אױיבּ דו פאַרלאָזסט מיך, װעל איך מײַן צַװאָה איבּערשרײַבּן און דעם פּונקט אויסמעקן,

אויף דעם האָט הינקערל געענטפערט, אַז דער בּאַראָן מעג בּײַטן זײַן צַחְאָה, צונעמען די פּענסיען: ער, הינקערל, װעט דעם בּאַראָן אַלע מאָל ליב האָבּן, אים קיין מאָל ניט פאַרגעסן. אָבּער בלײַבן קען ער ניט, ער װעט שטאַרבּן פון אומעט, ער װיל בּעסער לײַדן הונגער און נויט, נאָר לעבּן פרײ,

דער בּאַראָן האָט געוען, אַז עס העלפט ניט, האָט ער בֹּאַ- צאָלט הינקערלען, װאָס אים האָט געקומט, און נאָך צוגעלײגט אַ גרויסע בּאַלױנוגג,

- 36 -

הינקערל האָט אָבּער ניט געװאָלט נעמען קײן איבּעריק געלט, ער האָט געבּעטן, דער בּאַראָן זאָל אים כּעסער לײַען זײַן זע-רער און עטלעכע אינסטרומענטן, '

- דער בּאַראָן האָט איט מיט פאַרגעניגן דאָס אַלץ געגעבּן

און גענויט הינקערלען צו נעמען דאָס געלט אויך.

הינקערלען האָט גערירט דעם בּאַראָנס גוטסקייט, אים האָט זיך אָפּגעדוכט, אַז ער איז טאַקע אַן אומדאַנקבּאַרער. ער האָט זיך געװאָרפן דעם בּאַראָן אויפן האַלדז און האָט אים געזאָגט, אַז ער װעט בּלײַבּן בּײַ אים, אַז ער זאָגט זיך אָפּ פון זײַן רײַזע; נאָר ער בּעט בּײַ אים אין זאַך: זאָל אים דער בּאַראָן אָפּלאָז! אויף אײן װאָך, ער וװועט זיך געוויס אומקערן און װעט זיך מיַען צוצוגעווזינען צום רויַקן לעבּן אין שלאָס,

דער בּאראָן האָט אַרומגענומען הינקערלען און אים מיטגע- געבּן אַלץ, װאָס ער האָט נאָר בּאַדאַרפט פאַר זײַן עקסקורסיע,

הינקערל האָט פאַרבּראַכט איין טאָג בּײַ די עלטערן און אויף מאָרגן אין דער פרי איז ער אַװעק צום גרויסן פעלז,

ס'איז געווען פרילינג, און דאָס װעטער איז געװען זײער שיין, אים האָט זיך זײער געװאָלט זען, צי די פעלזן זײַנען גאַנץ. ער האָט געהערט פון אַפּטײקער און פון אַנדערע, אַז די כװאַליעס האָבּן פאַר דער צײַט געמאַכט גרויסע צעשטערונגען און אַז גרויסע שטיקער האָבּן זיך אָפּגעריסן.

הינקערל האָט אָנגעטאָן שיך מיט גראָבּע און שטאַרקע פּאָדעשוועס, אויפן קאָפּ--אַ װאָלענעם קאַפּיושאָן, װאָס פאַרשטעלט גוט פון װינט, אַ זאַק אויפן פּלײצע. אין זאַק זײַנען געלעגן זײַנע אינסטרומענטן: די זע-רער, עטלעכע בּיכער און אַ בּיסל שפּײַז,

מיטן בּרעג האָט מען ניט געקענט גײן. ער איז געװען פאַרװאָר פן מיט שטיינער, װאָס זײַנען אַראָפּגעפאַלן פון די פעלזן. אַלץ האָט זיך געבּיטן; דאָרטן, װוּ עס האָבּן פר;ער געבּליט בּלומען, איז איצט געװװײן אַ געדיכטע בּלאָטע. אַנדערשװה. פאַרקערט, איז דער בּאָדן אויסגעטריקנט געװאָרן און האָט זיך בּאַדעקט מיט פרישן גראָז, אַ פולע װעגעלעך, װאָס ער האָט אַלײן דורכגעלײיגט, זײַנען פאַרשאָטן געװאָרן.

= 237 -

=

הינקער? האָט זיך זײער געפרײט, װאָס די גוטע פרײַנד זײַנען איצט אַזױ נאָנט פון אים. אָבֶּער ער האָט זיך בּאַלד איבּערצײַגט, אַז זײ דערקענען אים ניט: ער פלעגט שיט! בּרעקלעך, אָבּער זײ פלעגן װײַכן פון איםן נאָר דאַן, װען ער פלעגט זיך בּאַהאַלטן, פלעגן זײ זיך װאַרפן אויף די בּרעקלעך און אױספּיקן בּיז אײנס, פלעגן זיך נאָך רײַסן צװישן זיך איבּער אַ בּרעקל,

הינקערל האָט געטראַכט, אַז פייגל האָגן גאָר קיין זִיכָּרון ניט, אויבּ זי דערקענען אים ניט. אָדער, קען זײַן, זײַנען דאָס אַנדערע פײגל, ניט די, װאָס האָבּן דעמאָלט געלעבט אויפן פעלז, ער האָט זיך געטרייסט דערמיט, אַז זײ װעלן זיך בּאַלד צוגעװוינען צו אים און װעלן אים אַרױיסװײַזן אַזױ פיל צוטרוי װי א מאָל,

די ערשטע נאַכט, װאָס הינקערל האָט איצט פאַרבּראכט אין דער הײיל, איז געװען זײער אַ שטורמישע: שוין פאַרן לײגן זיך האָט ער בּאַמערקט, אז דער הימל האָט זיך בּאַדעקט מיט שװאַרצע װאָלקנס, זײערע ראַנדן זײַנען געװען פײַערדיקע. עס האָט זיך אויפגעהויבּן א שטארקער װינט, און פון די כמאַרעס - האָבּן זיך אָנגעהױבּן צו גיסן גאַנצע שטראָמען, די בּליצן פלעגן אויף אַ מאָמענט בּאַגיסןמיט זייער פּײַערדיקער שײַן די רוישיקע כװאַליעס און די פעלזן, און ס'פלעגט װידער װערן פינצטער, הינקער? איז דאָך אײַנגעשלאָפן. מיט אַ מאָל האָט זיך דערהערט אַזאַ שטאַרקער קלאַפּ, אַז הינקער? האָס אויפגעציטערט און איז אַראָפּגעשפּרונגען פון זײַן געלעגער. איבּער זײַן קאָפּ האָבּן זיך דערהערט יאָמערלעכע געשרײען. אין דער זעלגיקער רָגֶע האָט ער דערפילט אויף זײַן פּנים און אויף די פלײצעס אַ געפאָכערײַ פון פליגלען, װאָס הײבּן זיך און לאָזן זיך שטיל אַראָפּ אָרום אים. דאָס זײַנען געװען זײַנע געפליגלטע שכֵנים, װאָס האָבּן זיך דערשראָקן פאַרן געװיטער. די פײגל האָנּן צע. בּראָכן און פאַרלאָון אין שרעק זײערע אײער, זײַנען אַראָפּגע. פלויגן פון פעלז און זיך אַרײַנגעכאַפּט איז דער היל.

הינקערל? האָט געהאַט אויף זײ גרויס רַחמָנות, ער האָט זֵיי ניט אַרױסגעטריבּן, אַנדערע האָבּן זיך אַפילו אַראָפּגעלאָזן אויף זײַן געלעגער, ער האָט זיך פאָרזיכטיק אָפּגערוקט אין װידער אײַנגעשלאָפן.

- 40 -

ּאַגינען האָט הינקערל דערוען. אַז פיל פייגל האָבּן שטאַרק געלַיטן, בּײַ אַ טײל זײַנען געװען אויסגעלונקען די פליגלען, בײ אַנדערע--אויסגטהאַקט די אייגן, עס זײַנען אַפילו געװען טויטע - און אַזױנע, װאָס האָבּן זיך שוין געמאַטערט, אַלע איער זײַנען / געװוען צעפּראָכן, די פייג? האָבּן זיך צוזאַמענגעקליבּן אויפן פעלז אַזױ, װי זײי װאָלטן זיך װעלן בּאַראַטן, דערנאָך האָבּן זײ מיט אַ דאָמער זיך אויפגעהויבּן אין דער לופטן און זײַנען אַװעקגעפלויגן, עס זײַנען געבּליבּן נאָר די, װאָס האָבּן שוין פּליָפן ניט געקענט.

הינקערל האָט געזאָרגט פטַר די קראַנקע און פאַרװונדעטע, . בּאַלד האָבּן זי זיך צוגעװוינט צו אים, פלעגן זיך לאָזן אָנרירף ‏ פּיקן פון זײַנע הענט. בּײַ טאָג פלעגן זי זיך װאַרעמען אויף דער זון און בּײַ נאַכט -זיך אומקערן צוריק אין דער הייל,-

די געזונטע, װאָס זײַנען אַװועקגעפלויגן, האָבּן זיך שוין מער ניט אומגעקערט,

אויפן בּרעג האָט ער אויך געפונען קראַנקע פײגל, װאָס האָבּן געליטן פון שטורעם, ער האָט זײ אויך געבּראַכט אין דער הײי? און אױפגעפּאַסט אויף זיי,

ער איז אװעק אין פישערדאָרף אָפּערװיל און דאָרטן אײַןי געקויפט שפּײַז פְאַר זײַנע געפעדערטע פרײַנד. געזונטע פײגל זײַנען אים אויך נאָכגעגאַנגען און געפּיקט פון זײַנע בּרעקלעך, זי האָבּן זיך אויך צוגעבּונדן צו אים. פיל פון די קראַנקע פײגל זײַנען געזונט געװאָרן,

הינקערל האָט געװוסט װי זיך צו בּאַגײן מיט די צע* בּראָכענע פליגלען און פיס. אָפט מאָל פלעגן זיך די פייגל קריגן און שלאָגן צװישן זיך, איבּערהויפּט װען די אויסגעהיילטע פלעגן . זיך אומקערן צו די געזונטע, יענע פלעגן זיי ניט װעלן אַרײַנ- נעמען אין זייער קאָמפּאַניע.

הינקערל פלעגט מיט אינטערעס בּאַאָבּאַכטן, װי די פייגל לעבּן צװישן זיך, װאָסערע געװוינהײיטן זי האָבּן,

אַזױ איז אַװעק א װאָך, און הינקערל האָט שוין געדאַרפט זיך אומקערן אַהײם, ס'איז אויך אוממעגלעך געװאָרן דאָ לענגער צו בּלײַבּן, װײַל דעם פעלז האָט שטאַרק אונטערגעשװצנקט דער לעצטער גוסירעגן, אויף זײַן גערטעלע האָט זיך דורך אַ שפּאַלט אַ גאָס געגעבּן אַ שטראָם בּלאָטע מיט שטײנער, און די שײנע

= 41 =

2 5

-פלומען זײַנען אומגעקומען, די הײל איז אויך געװען אין גרױס ‏ / /

- געפאַר,.

װי זאָל ער אָבּער אַװעקגײן און איבּערלאָזן די קראַנקע פייגל, װאָס קענען נאָך ניט פליִען!

הינקערל האָט בּאַשלאָטן זײ מיטצונעמען, ער װעט זי אַװעק. געבּן דעם פּאַסטאָר, ער איז אַן אֶמֶתער נאַטוראַליסט, ער האָט ליב לעבּעדיקע פייגל, און דער בּאַראָן האָט ליב צו זאַמלען קאָי לעקציעס פון טויטע אָנגעשטאָפּטע פײגל,

הינקערל האָט אין װעלדל אָנגעשניטן װײכע צװײגן, אויס- געפלאָכטן פון זײ גרויסע קערב פאַר די פײגל, אָבּער זײ זײַנען געװען צו שװער. אַלײן זײ טראָגן װאָלט ער ניט געקענט, האָט ער געדונגען אִן אײזל. אויף אים װעט ער אָנלאָזן די קערבּ מיט די פייגל,

דעם אײזל האָט ער איבּערגעלאָזן נעכטיקן אין זײַן סעדעלע, ניט װײַט פון דער הײל.

אויף מאָרגן אין דער פרי האָט ער גערעכנט זיך צו לאָזן אין װעג אַרײַן.

- 42 -

די לעצטע נאַכט האָט הינקערל שוין גאָר װײניק געשלאָפן. : ./

{יוף -

= י 55 י נאַכט איז געװען אַן אומרױילע, אַ רעגנדיקע. הא | וו | הינקערל איז אויפּגעשטאַנען פאָרן זונאויפגאַנג. ער .1 האָט צוזאַמענגעקליבּן אַלע זײַנע פײגל, האָט זײ (אָנגעקאָרמעט, אַרײַנגעזעצט זײ אין די קערבּ, אָנ= געלאָדן דעם אייזל און אים לאַנגזאם אַראָפּנעפירט פון פעלו, עס האָט זיך אָנגעהױיבּן דער אָפּפלוס, הינקערל האָט אויס= גערעכנט, אַז דאָס בּעסטע װעט זײַן צו גײן מיטן בּרעג. אָבּער דער אײזל האָט זיך דערשראָקן פאַר די רוישנדיקע כװאַליעס, האָט זיך אײַנגעשפּאַרט און איז געבּליבּן שטין, הינקערל איז געװוען זײער געדולדיק, ער האָט אים ניט געשטופט, ניט נֵעַ= טריבּן. ער האָט אים אָנגעהוױיבּן גלעטן און געװאַרט, דער אײזל זאָל זיך אײַנגעװזיגען צום גערויש און זאָל אָנהײבּן גײן, דערװײַל האָט ער בּצַמערקט אויף אינעם פון די פעלן, װאָס זײַנען געװען נענטער צום יַם, אַ לעבּעדיק בּאשעפעניש. ס'איז נאָךר געװען פינצטערלעך, און ס'איז געווען שװער צו אונטער* שיידן, װאָס דאָס קען זײַן, הינקערל האָט געמײנט, צַז דאָס איו אַ זעלטענער פויגל, און ער האָט אים געװאָלט זען נענטער, די כװאַליעס זײַנצן דערגאַנגען בּיז צום פעלז, װוּ דאָס בּאַשע- פעניש איז געװען. : הינקערל האָט לאַנג ניט געטראַכט, האָט אַראָפּגעװאָרפן פון זיך די קלײדער, ארויפגעלײגט זײ אויכן אײזל און זיך געלאָזט שװימען צום פעלז, די כװאליעס האָבּן אים אַזױ געװאָרפן, אַז ער האָט זיך געמוזט אַלע װײַלע אָנכאַפּן פאַר שטײנער, װאָס זײַנען געװען אונטערן װאַסער לעבן בּרעג, הינקערל איז צוגעשװומען גאָר נאָנט און האָט דערזען, אַז דאָס איז געװען אַ מענטש, אָבּער װער קען דאָס זײַן! װער האָט -אַזאַ גװאַלדיק גרויסן קִשָפּו אַזױינע לאַנגע הענט און פיס! דאָס איז דאָך ניט קיין אַנדערער װי דער הויקערדיקער שנײַדער. ס'איז קענטיק פון װײַטן, אַז ער איז אין גרויס שרעק און געפאַר, קענטיק, אַז ער װיל זיר װאַרפו אין װאַסער, װײַל ער קען זיך שויז מער ניט האַלטן אויפן פעלו.

- 43 -

הינקערל שרײַט צו אים, ער זאָל װאַרטן, אָבּער יענער יהערט אים ניט צוליבּ די רוישיקע כװאַליעס און קײַקלט זיך

אַראָט אין װאַסער.

הינקערל איז שוין אויף אַ צװײטן שטײן. װאָס זאָל ער טאָן!ּ זיך װאַרפן אין װאַסער צום שנײַדער1 אָבּער יענער װעט זיך אין טויטלעכער שרעק אָנכאַפּן אָן הינקערלען, און זי װעלן בײידע אַראָפּ צום גרונט, װאָס טוט מען דאָז לאָזן אים שטאַרבּן און ניט אויסציִען קיין האַנט אים צו ראַטעװען?. אָבּער ער װעט אים ניט קענען ראַטעװען און אַליין אויך דערטרונקען װערן..

די אַלע געדאַנקען האָבּן זיך װי אַ וויכער פאַרבּײַגעטראָגן אין זײַן קאָפּ. געדויערט האָט עס אַ רֶגע, אָבּער הינקערלען איז אויסגעקומען, אַז דאָס ציט זיך אַן אײיבּיקײט, מיט אַ מאָל האָט הינקערל דערהערט אין דער הײך צאַרטע שטילע שטימען, װאָס האָבּן גערופז צו אים:

,לאָו פונאַנדער דײַנע פליגלען. לאָז פונאַנדער, מיר זפען מיט דיר!,

און הינקערל האָט דערשפּירט, װי עס לאָזן זיך פונאַנדער זײַנע פליגלען, לאַנגע און מעכטיקע, װי בּײַ אַ יַמיאָדלער, און ער איז אַרײַנגעשפּרונגען אין די שוימיקע כװאָליעס, ער געדענקט אַליין ניט, װי ער האָט אָנגעכאַפּט דעם שנײַדער, װי יענער האָט זיך געראַנגלט מיט אים, װײַל בּעת אַ מענטש טרינקט זיך, שלעפּט ער נאָך זיך צום גרונט דעם, װאָס ציט אים אויס אַ האַנט,

הינקערל האָט אים ניט אָפּגעלאָזץ און זיך ניט געלאָזט אַראָפּציִען צום גרונט. ער איז געשװוּמען האַלטנדיק דעם אומי גליקלעכן שנײַדער, די כװאַליעס האָבּן אים געטראָגן צום אָפענעם יִם, אָבּער ער האָט זיך מיט דער גרעסטער אָנשטרענגונג צוגע* צויגן צו אַ פעלז און האָט. אַהיו אַרױסגעשלעפּט דעם הויקער, װאָס איז איצט געלעגן אויף דעו" ערד אָן בּאַװוּסטזײַן,

הינקערלען האָט זיך אָפּגעזאַכט, אַז דאָס איז א חָלום. ער איז געווען אַ געבּילדעטער מענטש, אָבּער אין דעם מאָמענט האָט ער געגלױבּט. אַז די גוטע גײַסטער האָנּן אים געהאָלפן אין זײַן מוטיקער טאַט,

-- איך דאַנק אײַך, מײַנע טײַערע גײַסטער!-- האָט ער אויסי געשריען.

- 44 -

ער האָט איפּערגעקערט דעם שנײַדער מיטן פָּנִיטֿ צו דער ערד, דאָס װאַסער זאָל זיך אַרױסגיסן פון זײַן מויל, פון די אויערן און כ"ן דער נאָז. דערנאָך האָט ער אים אָנגעהױיבּן רײַבּן,

,צי אויף לינקס" איז געקומען צו זיך און האָט אָנגעהױיבּן שרײַען, װי אָן זיך, אין שרעק האָט ער זיך געװאָלט װידער װאַרפן אין װאַסער און צושװימען צום בּרעג, אָבּער הינקערל האָט אים אַ גוטן קלאַפּ געגעבּן און אָנגעשריִען אויף אים. דאַן האָט ער זיך אָפּגעטשוכעט.

-- האָט ניט קיין מוֹרא פאַר מיר - האָט הינקערל צו אים גערעדט--איך הצָּבּ דאָך אײַך געראַטעװעט, װאַרט אויף אַ װײַלע. עס װעט זיך אָנהײבּן דער אָפּפלוס, װעלן מיר מיט דער טרו= קענער ערד צוגײן צום בּרעג, איך האָבּ אײַך קוים דערװארעמט, אָבּער אַז איר וועט זיך איצט אָפּטונקען אין קאַלטן װאַסער, װעט איר שטאַרבּן,

,צי-אויף+לינקס" האָט געפאָלגט, הינקערל האָט אים געגעבּן אַ שטיקל בּרויט און געמאַכט פאַר אים אַ פײַער פון טרוקענעם גראָז, ער זאָל זיך דערװאַרעמען,

אַ דערװאַרעמטער און דערקװיקטער האָט ער דערצײלט, װי אַזױי ער איז אהער געקומעד.

פון דעם טאָג אָן, װאָס ער האָט דערזען אויף הינקערלס היטל די דרײַ טײַערע פעדערן, האָט ער זיך ניט געקענט בּאַ= רויַקן, ער האָט פאַר שטאַנען, אַז הינקערל האָט זי געפונען אויף די געפערלעכע שפּיצן, און ער האָט בּאַשלאָסן זיך אַהין צו פאַרקלײַבן און געפינען די פייגל מיט די טײַערע פעדערן, אָבּער אין דער לעצטער מינוט האָט אים ניט געקלעקט קיין מוט. ער האָט ניט געװאָגט צו קריכן אויפן שפּיץ און האָט זיך אומגע* קערט, דערװײַלע האָט זיך אָנגעהױבּן דער צופלוס. ער איו אַרופגעקראָכן אויף אַ צװײטן פעלן כֹּדִי זיך צו ראַטצװען פון װאַסער, אָצּער כון דאָרטן איז ער אַראָפּגעפאַלן און װאָס װײַטער איז געװען, װײס דאָך הינקערל,

פון זײַנע רײד איז קענטיק געווען, אַז ער גלױבּט אויף אַן אָמֶת, אַז הינקערל קען זיך מיטן טצװל, און דער טײַװל . אַלײן האָט אים געהאָלפן געפינען די פעדערןן

= 45 -

- = דערתײַלע איז אויפגעגאַנגען די זון, עס האָט זיך אָנגעהױבן . /

דער אָפּפלוס און מע האָט געקענט גײף טק וין

הינקער?ל האָט געװאָלט -װאָס גיכער זיך באַפּרײַען פוץ ‏ / שנײַדער. ער האָט אים דערלאַנגט אַ פֹּאָר זילבּערנע מטבּיעס. און געזאָגט צו אים; |

-- איצט קענט איר רויק גײן, פון װאַנען איר זײַט געקומען קין געפאַר איז מער ניטאָ, גײט זיך אײַך געזונטערהײס,

דער שנײַדער איז אָבּער ניט אָפּגעטראָטוז פון אים, ער האָט געװאָלט אַרויסקריגז, וװווּ די פײגל בּאַהאַלטן זיך בּײַ טאָג

אַז זײ פּליִען אַרום בּײַ נאַכט האָט ער געװוּסט.

הינקערל האָט אים געענטפערט:

-- דאָס װעל איך אײַך קײן מאָל ניט אױיסזאָגן. איך װײס, אַז איר װעט צוהַרגענען די פייג? צוליבּ זײערע פעדערן, און איך װיל ניט, מע זאָל זי טויטן.

מיט אַ מאָל האָט זיך דערהערט אַ קלאַפּ וי כּוו א שטאַרקן דונער. ס'איז אבּער ניט געווען קײן דונער: דאָס איז אײַנגעפאַלן דעך פעלו מיט הינקערלס הײל.

דער שנײַדער אי אין גרויס שרעק אַװעקגעלאָפן כּון ייִנגל, הינקערל איז נאָר לאַנג געשטאַנען און געקוקט מיט טרויער אויף דעם אָרט פון דער צעשטערונג. דער פעלז און די ה"ל - זײַנען אים געווען ;זי טײַער. ער האָט דאָרטן פאַרבּראַכט אַזױינע גליקלעכע טעג, ער האָט אָבּער געמוזט גײן אַהײם,

דאָס איו געווען דער לעצטער טאָג פון זײַן אורלויבּ.

אונטערװעגנס האָט ער אָנגעקליבּן זעלטענע געװיקסף דאָס איז געװען אַ מַתָּנֶה פאַר דעם אַפּטײקער,

צום פּאַסטאָר איז ער געקומען בּײַ נאַכט. ער האָט געװאָלט, אַז קײנער זאָל ניט זען זײַנע פײגל. דער פּאַסטאָר האָט ויך זײער דערפרײיט מיט דער טײַערער מתּנה,

הינקערל האָט געװוּסט, אַז ער גיט איבּער זײַנע געסליגלטע פרײַנד אין גוטע הענט, דער פּאַסטאָר װעט זאָרגן װעגן זײ װי אַ פאָטער,

הינקערל האָט מער נישט אָנגעצעטן דעם פּאַסטאָר, ער זאָל ניט דערצײלן דעם בּאַראָן, פון װאַנען ער האָט די פײגל, אויבּ.

: ר יו הל ר ר א = יק יי א יי א בי

שי -.

= 12 : . ?

אי עד 7,י זצאר קר ר :5

. מוזיי,

-אא, (ת יי יט 1 8 לאו דע י 0 עד הי אמט הי : יי בי 2 6 : גאה 5אר. 7 16 : : +. +'

יט

= ער װעט זיך דערויסן, אַז הינקערל האָט זי געבּראַכט, וועט ער

פאַרלאַנגען, אַז מע זאָל זײ צוהַרגענען און אָנשטאָפּן פאַר זײַן

דער פּאַסטאָר האָט אים צוגעזאָגט קיין מאָל דעם בּאַראָן ניט אױיסצוזאָגן דעם סוד,

בײַ נאַכט האָט זיך הינקערל אַ טרויעריקער אומגעקערט צ'ריק אין שלאָס,

- .1

456 ויף מאָרגן אין דער פרי האָט שוין הינקערל װידער 4 געאַרבּעט בּײַם בּאַראָן. זײַן פַּנים איז-געווען אַ פריי*. לעכער, עס האָט זיך געדאַכט, אַז ער האָט זיך אויס- ==צי. געהײילט פון זײַן אומעט, אָבּער, אין צװײ טעג אַרום איז ער שוין װוידער געווען בּלײך און אומעטיק, דער בּאַראָן האָט אים געפרעגט: / -- װאָס איז מיט דיר} אויף דעם האָט אים הינקערל געענטפערט; -- איך פיל, אַז איך מוז אַװעקפאָרן, איך קען דאָ מער ניט לעבּן; איך האָפּ געמײינט, אַז די פרישע לופט און דער שפאַציר וועלז מיך אויסהיילן, אָבּער דאָס איז געװען אַ טעות, מיך אויס= צוהײילן דאָרף געווערן ניט קײן װאָך, נאָר אַ סך מער צײַט. אָפְשֶר א יאָר אָדער אַפילו מער. װיפל, װײס איך אַלײן ניט. נעמט צו פון מיר אלץ, װאָס איר גיט מיר, איך בּין דאָס נישט ווערט, אָבּער בּייזערט זיך ניט אויף מיר. איך װעל שטאַרבּן. פון אומעט, דאַן װעל איך שוין די פרײַהײט ניט דאַרפן. | דער בּאַראָן איז געװען אַ גוטער מענטש, ער האָט שוין מער ניט געװאָלט שטערן הינקערלען, אָבּער אײדער ער לאָזט זיך אין געפערלעכע װעגן, כּעט אים דער בּאַראָן, ער זאָל עפענען זײַן הארץ, דער בּאַראָן האָט אַלץ ניט געקענט פאַרשטײן, פאַר װאָס הינקערל װיל אַװעקפאָרן און לעבּו נאָר אַלײן, -- גוט,-- האָט הינקערל געזאָגט--איך װעל אײַך אלץ דער- ציילן, איך האָבּ אָבּער כוֹרא, אַז איר װועט מיך האַלטן פאַר אַ משוגענעם אָדער פאַר אַן אידיאָט. איך האָבּ ליב פײגל, אָבּער ניט קײן טויטט, נאָר לעבּעדיקט, און איך װיל לעבּן מיט זײא. איך האָבּ אויך ליבּ פײגל, אויף בּילדער, װײַל אַ מאָלער קען אין זײַן בּילד פאָר שטעלן זיי וי זײ לעבּן, מיר דאַכט, אַז איך װאָלט אויך געקאָנט אָנמאָלן פײגל, זײ זאָלן אויסזען װי לעבּע= דיקע, אָבֹּער אָנשטאָפּן פייגל--פון אָט דער אַרבּעט עקלט מיך. אײבּיק לעבּן צװישן טויטע, אויפּשנײַדן זײער טױטן גוף און | אָנשטאָפּן אים--דאָס קען איך ניט!.. גאָר אָפט דוכט זיך מיר, אַז איך בּין אַלײן אַ טויטער. װען איך גײ פאַרבּײ די גלעזערנע

- 48 -

: : - שאַפעס, חוּ עס שטייען די אָנגעשטאָפּטע פייגל, דוכט זיך מיר, אַז זײ קלאַפּן מיט די שנאָבּלען אין גלאָז און פאָדערן; איך זאָל זײ אַרױסלאָזן אויף דער פרײַ. אֲמֶת, ניט איך האָבּ זײ צוגע=

הַרגעט, נאָר איין מאָל אין לעבּן האָבּ איך צוגעהַרגעט אַ פויגל. איך בּין דאַן געװען הונגעריק, אָבּער בּיז איצט קען איך זיך ניט בּאַרויִקן, װאָס איך האָבּ דאָס געטאָן, מײַן געװיסן מאַטערט מיך. אֶמֶת, איך הָרגע אַלײן ניט קײן פייגל, אָבּער איך לעב דאָך פון דעם, װאָס איך שטאָפּ זײ אָן, װען אַנדערע הַרגענען זײ. דאָס קען איך-זיך ניט מוחל זײַן, און ס'איז דאָ נאָך עפּעס, װאָס איך װאַג ניט אײַך צו זאָגן,

-- װאָס נאָך! -- האָט געפרעגט דער בּאַראָן, -- בּאַהאַלט קײין זאַך ניט פון מיר, דײַן בּעסטן פרײַנד,

--אויב אַזױ, הערט מיך אויס -- האָט הינקערל געזאָגט -- מע זאָגט, אַז פײגל רײידן זיך צונויף צװישן זיך דורך געשרײיען און געזאַנג, קײנער פאַרשטייט ניט זײער שפּראַך. עס זײַנען אָבּער פאַראַן פייג?, װאָס איך פאַרשטײי זײער שפּראַך. זײ זאָגן מיר אונטער, װאָס איך זאָל טאָן, װען איך פאַרליר זיך, אָדער װען איך שרעק זיך פאַר עפּעס, זײ װעקן אין מיר מוט. אַ דאַנק זײ לאָזן זיך בּײ מיר פונאַנדער פליגלען און איף װײס ניט פון שרעק, אַזױ איז שוין געװען מיט מיר עטלעכע מאָל אין מײַן לעבןי. אָבּער דאָ הער איך ניט די שטימען, װאָס מאַכן מיך שטאַרק און מוטיק. איך מוז װידער זײַן אויף דער פרײַער נאַטוף,

רײַזן, זען די װעלט און איר נאַטור. איך װעל זיך געװיס אוםײ.

קערן צו אײַך, איך װעל אײַך דערצײלן, װאָס איך האָבּ זיך דערװױסט אין דער נאַטור. שוין אַ פּאָר מאָל האָנּן מיר די זעלבּיקע שטימען אָנגעװיזן דעם װעג צו מײַן פאָטערס הויז. אַזױ װעלן זי מיך בּרענגען אויך צו אײַך, אָבּער נאָר דאַן, װען איך װעל װערן אֵן אֶמָתער געלערנטער,

דער בּאַראָן האָט געגעבּן הינקערלען געלט אויפן װלג, און הינקערל איז מיט אַ גרויסער שיף אַװעקגעפאָרן קײַן ענגלאַנדי פוֹן דאָרטן איז ער געפאָרן קיין שאָטלאַנז, קײן אירלאַנד און אויף די דערבּײַיקע אינדזלען. |

ער איז געװען פרײ און האָט זיך געפילט גליקלעך.

געלענט האָט ער אין גאַנץ װילדע אײנזאַמע ערטער.

= 49 -

יי יט

אי ינשע

. , יי א בל בי א אש שאט

די

ער האָט זיך דערװוּסט זייער פיל, און אַלץ אַלײן, אָן קײנעמס הילף, אין אַ יאָר אַרום האָט ער זיך אומגעקערט צום בּאַראָן. הינקערל האָט בּײַ אים פאַרבּראַכט עטלעכע װאָכן, דערנאָך איז ער װידער אַװעקגעפאָרן, ער איז אויסגעװען אין דער שװײץ, אי דײַטשלאַנד, אַפילן אין פּױלן, דערנאָך איז ער אוױיסגעפאָרן דעם גאַנצן צפון פון רוסלאַנד און אַ טײל פון אַזיע. ער כלעגט קיין מאָל ניט צוהַרגענען קײן פויג?, אָבּער טויטע פייגל פלעגט ער קויפן בּײַ יעגער, פלעגט זיי אָנשטאָפּן און זיי שיקן צום בּאַראָן. אויף אַזאַן אופן איז דעם בּאַראָנס זאַמלונג פון פײגל גע װאָרן די רײַכסטע אין פראַנקרײר, אָבּער נאָך װיכטיקער זײַנען געװען די בּאַאָבּאַכטונגען װאָס הינקערל האָט געמאַכט, ער האָט אַרײַנגעבּראַכט זײער פיל נײַס אין דער פײגליװיסנשאַפט; ער האָט אויפגעקלערט זײער פיל דערשײַנונגען פון דעם פײיגלײלעבּן. דער בּאַראָן האָט פאַרשריבּן אַלע אַנטדעקונגען, װאָס היני קערפ האָט געמאַכט, און האָט אַרױסגעגעבּן זײער אַ וויכטיק װיסנשאַפטלעך בּוך, װוּ דאָס אַלץ איז געװען בּאַשריבּן, ער האָט אָבּער פאַרגעסן אָנצושרײַבּן אויפן בּוך, װער דער אמתער שרײַבּער איז געװען, און דערפּאַר האָט מען לאַנג געמײנט, אַז דער בּאַראָן אַלײין האָט געמאַכט די אַלע װיכטיקע װיסנשאַפט* לעכע אַנטדעקונגען. | הינקערל האָט ניט געזוכט קיין כּבוד, און אים האָט דאָס ניט געשרט, ער איז געוװוען גליקלעך, װאָס ער רײַזט און װאָס זײַנע אַנטדעקונגען מאַכן רײַכער די װיסנשאַפט. דער בּאַראָן האָט אָפּגעדאַנקט הינקערלען: פאַרן טויט האָט ער אים איבּערגעלאָזן זײַן גאַנצן פאַרמעגן. דעם בּאַראָנס פּלימעניקעס האָט דאָס פאַרדראָסן, און זײ האָבּן פאַרפירט אַ פּראָצעס קעגן הינקערלעו. הינקערל האָט ניט ליב געהאַט זיך צו מישפּטן און ער איז דורכגעקומען מיט זײ מיט גוטן, ער האָט זיך אָפּגעזאָגט פון דעם גרעסטן חֲלֶק און האָט איבּערגעלאָון פאַר זיך נאָר דעם שלאָס מיטן מוזײ און אַ קלײן שטיקל ערד, ער זאָל קענען בּאַשײידן לעבּן און רײַזן אָן גרויסע בּאַקװעמלעכקײטן,

- 50 -

א-מיי הו

| |

הינקערל האָט בּאַזעצט אין שלאָס זײַן פאַמיליע און דעם גוטן פעטערס פאַמיליע, |

אַלײן פלעגט ער שטענדיק אַרומפאָרן

אַ מאָל פלעגט ער פאַרפאַלן װוערן אויף עטלעכע יאָר.

דאָס פלעגט ער זיך פאַרקלײַבּן אין אַזױנע װילדע ערטער, -פון װאַנען עס פלעגן ניט גײן קײן בּריוו. |

הינקערל איז געװען זייער בּאַשײדן, געדולדיק און גוט צו אַלעמען, ער פלעגט אַװעקגעבּן מער, װי זײַנע מיטלען פלעגן דאָס דערלאָזן.

געלערנטע נאַטוראַליסטן, װאָס האָבּן זיך בּאַגעגנט מיט אים אויף װיסנשאַפטלעכע עקסקורסיעס, האָבּן דערצײל, אַז ער

--- איז געווען זײער גרויסהאַרציק און מוטיק.

:

י וי אי א :"יל ...2 יי *

אַלײן פלעגט ער קײן מאָל װעגן זיך ניט דערצײילן קײן אײן װאָרט.

יאָרן זײַנען אַװעק, הינקערל איז אַלט געװאָרף.

איין מצ? האָט ער פאַרבּראַכט אַ זומער אין קאַלטן לאַפּי לאַנד,. ער האָט דאָ געפאָרשט דאָס לעבּן פון די פייגל?, װאָס הייסן אײַזענטלעך אָדער גאַגאַרעס, דאָ האָט ער זיך שטאַרק פאַרקילט און האָט שוין ניט געקענט אַרומפּאָרן, פון דעם איז אויף אים װידער אָנגעפאַלן אַ גרויסער אומעט, און ער האָט ווידער אָנגעהױיבּן הינקען.

די לעצטע טעג פון זײַן לעבּן האָט ער זיך פאַרנומען מיט מאָלערײַ. זײַנע בּילדער האָט מען געשאַצט זײער הויך, |

ער האָט געפילט אַז ס'איז אים געבּליבּן ניט פיל צו לעבּן,

און ער האָט אָנגעהױבּן פונאַנדערצושענקען זײַנע זאַמלונגעןף.

ער האָט זי צעשיקט אין מוזײען און צו געלערנטע, דערבּײ פלעגט ער אַלע מאָל צושרײַבּן זײער װיכטיקע בּאַמערקונגען װעגן די

פײגל און קיין מאָל ניט אונטערשרײַבּן זײַן נאָמען, ער האָט ניט

געװאָלט, מע זאָל רײדן װעגן אים. און דאָך האָבּן אים אַלע געקענט און געליבּט. עס זײַנען אַפילו געװען פרײַנד, װאָס זײַנען גרײט געװוען אַװעקצוגעכבּן זײער לעבּן פאַר אים,

דערכילנדיק, אַז דער טויט איז נאָענט, האָט ער געװאָלט -

זיך נאָך 8 מאָל אײַנקוקן אויפן גרויסן פעלן, זײַנע געטרײַע פרײַנד, דער אַפּטײקער און דער פּאַסטאָר, זײַנען געװען 8 סַך

עלטער פון אים, אָבּער נאָך שטאַרק און בּײַ מוט. זײ האָבן אים זײער געװאָלט בּאַגלײטן,

הינקערל האָט זי בּאַדאַנקט און געבּעטן, מע זאָל אים לאָזן גײן אַלײן, זי האָבּן אים ניט געװאָלט שטערן און זײַנען ניט מיטגעגאַנגען, ער האָט געמוזט צװאָגן, אַז ער װעט ניט אַװעקגיין צו װײַט מיטן בּרעג פון ים,

ס'איז נאַכט געװאָרן. הינקערל האָט זיך ניט אומגעקערט, זײַנע בּרידער, פּלימעניקעס און געטרײַע פרײַנד זײַנען געװאָרן אומרויק. זײ זײַנען אים געגאַנגען זוכן מיט פאַקעלן אָבֶּער אומזיסט האָבּן זײ אים געזוכט אַ גאַנצע נאַכט,

אויף מאָרגן אין דער פרי האָט מען אים חידער געזוכט, ! זיר נאָכגעפרעגט בּײַ אַלעמען,

אויף די דיונעס האָט געהערשט אַ שטילקײט, און דער ים הצְט ניט אַרױסגעװאָרפן קײן טויטן קערפּער.

אַן אַלטע פרוי, װאָס האָט געפאַנגען ראַקעס אויפן בּרעג, האָט דערצײלט, אַז זי האָט געזען אַ װוּנ דערלעך-גרויסן ים-פויגל, װאָס אַזאַ האָט זי נאָך קײן מאָל ניט געזען. ער איז פאַרבײי געפלויגן גאָר נידעריק, האָט שיר ניט אָנגערירט איר קאָפּ און דערבּײַ גֶעשר;ֶען מיטן קול פון דעם גוטן הערן, דעם געלערנטן:

-- זײַט געזונט, גוטע מענטשן, טרויערט נישט איבּער מיר. איך האָבּ װידער פונאַנדערגעלאָזן מײַנע פליגלעןן

ריי יז

ווינטיקַע נייס אין דער יידישער קינדער-ליטעראַטוץ

אין פאַרלאַג , גרינינקע בּיימעלעך", רעדאַקטירט פון ש. בּאַסטאָמסקי,

4

אאז 84ם (-. מס). סס = 60

זײַנען דערשינען פאָלגנדיקע בּאַרימטע בּיכער פּאַר קינדער:

מיני און מאָני--דער עסקימאָסישער צַװוילינג (אילוסטיירפ) די קלײנע האָלענדער

די געװאָגטע - קינדער פון דער שטײנצײַט

אַלע דרײַ בּיכער-פון דער בּאַרימטער ענגליטער קינדער:שרײַבערין ליוסי פיטש.פּערקינס, איבּערגעזעצט פון העלענע כאַצקעלס.

די זילבּערנע גליטשערס לוט ס טאַל, יידיש - העלענצ כאַצקעלס

אין ניכן דערשײַנען אין דער איבערזעצונג (פון אֶריגִינ.ל) פון העלענע כאַצקעלס פאָלגנדיקע בּיכער פאַר קינדער: אָן אַ היים--שפּאַנענדיקע דערציילונג פון הע קטאָר מאַלאָ די פליגלען פון מוט -- פון דוטאָרזש זאַנד, װאָס מיט אַ קליינעם ייַנגל האָט פּאַסירט -- אויד אַי דער קליינער לאָרד -- פון פ. בּ ערגעט. קעק--דער קליינער עסקימאָס-פון װ. אירווין און יו. סטיפענסאָן.

די קליינע שווייצערס (לענעלי און סעפפי) פן ליוסי פיט שיפּצרקיגס.

מיט פּאַשטעלונגען זיךְ ווענדן: 4 816/80348 .סח/ו לט ./58צוח0ס!8853 ,כ